ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்கு நண்பர்கள் என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். ஒருமுறை, கதிரின் தந்தை ஒரு பெரிய வியாபாரத் திட்டத்தைத் தொடங்க விரும்பினார். அப்போது கதிரின் நண்பன் ரவி, 'கதிர், நீ இந்தத் தொழிலைத் தொடங்கினால் நிச்சயம் வெற்றி பெறுவாய், நான் உனக்குத் துணை இருப்பேன்' என்று மிகவும் உற்சாகமாகச் சொன்னான். ரவியின் பேச்சைக் கேட்டு கதிர் மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் தன் சேமிப்புப் பணத்தையெல்லாம் அந்தத் தொழிலில் முதலீடு செய்தான்.
சில வாரங்களிலேயே தொழிலில் சிறு நஷ்டம் ஏற்பட்டது. அப்போது ரவி கதிரின் அருகில் வந்து நிற்கவில்லை. மாறாக, மற்றவர்களிடம் 'கதிர் ஒரு முட்டாள், அவன் பணத்தை வீணடித்துவிட்டான்' என்று ரவி பேசியதைக் கதிர் கேட்டுவிட்டான். ரவி கதிரின் முகத்திற்கு முன்னால் சிரித்துப் பேசினாலும், அவன் மனதில் கதிரின் மீதான அன்பு இல்லை என்பது கதிர் புரிந்து கொண்டான். கதிர் வருத்தமடைந்தான், ஆனால் அந்தத் தோல்வி அவனுக்கு ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றுக்கொடுத்தது. கதிர் தனது பணத்தை மீட்கப் போராடினான், ஆனால் இனிமேல் யாரையும் வார்த்தைகளால் மட்டும் நம்பக்கூடாது என்று முடிவு செய்தான். அவனது உண்மையான நண்பன் மாறன், கதிர் சோர்ந்து போயிருந்த போது, அவனது கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, 'கவலைப்படாதே கதிர், நான் உன்னுடன் இருக்கிறேன்' என்று உண்மையான அன்போடு உதவினான்.
