ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு குறை இருந்தது; அவன் எவரையும் எளிதில் நம்பிவிடுவான். ஒரு நாள், பள்ளிக்குச் செல்லும் வழியில் சோமு என்ற புதிய பையன் அவனிடம் வந்தான். சோமு பார்ப்பதற்கு மிகவும் இனிமையாகப் பேசினான். 'கதிர், உன்னிடம் இருக்கும் அந்த அழகான பென்சில் மற்றும் விளையாட்டுப் பொருட்களை எனக்குக் கொடுக்க முடியுமா? நான் நாளை கண்டிப்பாகத் திருப்பித் தந்துவிடுவேன்' என்று சோமு கேட்டான்.
கதிருக்குச் சந்தேகம் இருந்தாலும், சோமுவின் பேச்சில் மயங்கித் தன் பொருட்களைக் கொடுத்தான். ஆனால், அன்று முதல் சோமு காணாமல் போனான். அவன் கதிரின் பொருட்களைத் திருடிக்கொண்டு ஓடிவிட்டான். கதிர் மிகவும் வருத்தப்பட்டான். அவனது நண்பன் ரவி இதைக் கண்டு, 'கதிர், ஒருமுறை செய்த தவறு உன்னை நீண்ட காலம் கவலையடையச் செய்யும். ஒரு முட்டாள்தனமான முடிவு உன் நிம்மதியையே பறித்துவிடும்' என்று கூறினான்.
கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். ஒரு நிமிடம் யோசிக்காமல் செய்த அந்த ஒரு செயல், அவனது நம்பிக்கையையும் மகிழ்ச்சியையும் சிதைத்துவிட்டது. அவன் இனி யாரையும் கண்மூடித்தனமாக நம்பக்கூடாது என்று உறுதியெடுத்தான்.
