ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவனுக்குத் தான் எல்லாவற்றையும் விடச் சிறந்தவன் என்ற ஒரு தவறான எண்ணம் இருந்தது. ஒருமுறை, ஊர் பெரியவர்கள் ஒரு பெரிய மரத்தடியில் அமர்ந்து ஒரு சிக்கலான வேலையைப் பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த வேலையைச் சரியாகச் செய்யத் தெரிந்த அனுபவம் கதிக்கு இல்லை, ஆனால் அவன் இடையில் புகுந்து, 'இதற்கு நான் தான் சிறந்தவன், நான் இதைச் செய்து காட்டுகிறேன்!' என்று சத்தமாகச் சொன்னான்.
ஊர் மக்கள் அவனைத் தடுத்தும், 'கதிர், இது உனக்குத் தெரியாத வேலை, முயற்சி செய்து தோல்வியடைந்து விடாதே' என்று அறிவுரை கூறியும் அவன் கேட்கவில்லை. அவனது பிடிவாதம் அவனைத் தடுத்தது. அவன் அந்த வேலையைத் தொடங்கினான். ஆனால், வேலையின் நுணுக்கங்கள் தெரியாமல், அவன் செய்த தவறுகளால் அந்தப் பெரிய வேலையே பாழாகிப் போனது.
அவன் செய்த தவறால் ஊர் மக்களுக்குப் பெரும் நஷ்டம் ஏற்பட்டது. இறுதியில், அவன் செய்த தவறுக்காக ஊர் மக்கள் அவனுக்குக் கடுமையான தண்டனை வழங்கவில்லை என்றாலும், அவனது பெயரும் கௌரவமும் வீணாகிப் போனது. அவன் தன்னால் முடியாத ஒரு வேலையைத் துணிந்து செய்ததால், அவனது சொந்தக் கைகளே அவனுக்குத் தடையாகவும், அவனது அவமானமாகவும் மாறிவிட்டன. அவன் ஒரு வேலையைத் தொடங்கும் முன், அதைச் செய்யத் தகுதியுள்ளவனா என்று யோசிக்காமல் போனது அவனுக்குப் பெரும் பாடமாக அமைந்தது.
