ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் விவேக் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் ஒரு சிறிய விவசாயத் தோட்டத்தில் வேலை செய்து வந்தனர். ஆனால், ஒரு சிறிய விஷயத்திற்காக அவர்களுக்குள் ஒரு கசப்பான பகை ஏற்பட்டது. கதிர் ஒரு தவறு செய்தபோது, விவேக் அதை மன்னிப்பதற்குப் பதிலாக, அவனிடம் பேசாமல் இருக்கத் தொடங்கினான். அந்தப் பகை மெல்ல மெல்ல வளர்ந்து, இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் வெறுக்கத் தொடங்கினார்கள்.
இந்த வெறுப்பால் அவர்களின் வேலைகளில் கவனம் குறையத் தொடங்கியது. ஒரு நாள், இருவரும் ஒரு பெரிய வேலையைச் செய்ய வேண்டியிருந்தபோது, ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்ய மறுத்துக்கொண்டார்கள். இதனால் அந்தத் தோட்டம் பாழாகத் தொடங்கியது. கதிர் தனிமையில் வாடினான், விவேக் கோபத்தில் எரிந்தான். அந்தப் பகை அவர்களுக்குப் பணத்தையோ அல்லது மகிழ்ச்சியையோ தரவில்லை; மாறாக, அவர்கள் சேர்த்த சேமிப்பையும் நிம்மதியையும் பறித்தது.
சில நாட்கள் கழித்து, ஒரு பெரிய புயல் வீசியபோது, கதிரின் சிறிய குடிசை சேதமடைந்தது. விவேக் இதைக் கண்டு, பழைய பகையை மறந்து ஓடிச் சென்று அவனுக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்தான். கதிர் தன் தவறை உணர்ந்து விவேக்கை மன்னித்துத் தழுவினான். அன்று முதல் அவர்கள் மீண்டும் நண்பர்களாயினர். இப்போது அவர்கள் இருவரும் இணைந்து வேலை செய்வதால், அந்தத் தோட்டம் முன்பை விடப் பசுமையாக வளர்ந்து வருகிறது. வெறுப்பு அழிவைத் தருகிறது, ஆனால் அன்பு நற்பணங்களைச் சேர்க்கிறது என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தார்கள்.
