ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனிடம் ஒரு குறை இருந்தது. அவன் யாரிடமும் அன்பாகப் பழக மாட்டான். 'எனக்குத் தனித்தே போதுமானது' என்று அவன் நினைப்பான். அவனது நண்பன் மாறன் எப்போதும் அவனோடு விளையாட வருவான், ஆனால் கதிர் அவனைத் தள்ளிவிடுவான்.
ஒரு நாள், கிராமத்துத் திருவிழாவிற்காகக் காட்டில் இருந்து பெரிய மரக்கட்டைகளைச் சுமந்து வர வேண்டியிருந்தது. கதிர் தனியாக ஒரு பெரிய மரக்கட்டையைத் தூக்க முயன்றான். அவன் எவ்வளவு முயற்சி செய்தும் அந்தத் தூக்கம் அவனது பலத்தைக் குறைத்தது. அவன் களைப்படைந்து கீழே அமர்ந்தான். அப்போது அவனது நண்பன் மாறனும், மற்ற சிறுவர்களும் அங்கு வந்தனர்.
மாறன், 'கதிர், நாம் அனைவரும் சேர்ந்து சுமப்போம்!' என்று அன்போடு அழைத்தான். கதிர் முதலில் தயங்கினான், ஆனால் அவனது பலம் தீர்ந்துவிட்டதால் ஒத்துக்கொண்டான். அனைவரும் சேர்ந்து அந்தத் தூக்கத்தை எளிதாகச் சுமந்து சென்றனர். அப்போதுதான் கதிர் ஒரு உண்மையை உணர்ந்தான். அன்பும், நல்ல நண்பர்களும் இருந்தால் மட்டுமே எவ்வளவு பெரிய சவாலையும் வெல்ல முடியும் என்று அவன் புரிந்துகொண்டான். அன்று முதல் கதிர் எல்லோரிடமும் அன்பாகப் பழகத் தொடங்கினான்.
