அமைதியான முனிவரும் அகங்காரமும்

ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் கதிர் என்ற இளைஞன் இருந்தான். அவனிடம் நிறைய செல்வம் இருந்தது, அவனது தந்தை ஒரு பெரிய நிலக்கிழார். கதிர் எப்போதும் தான் தான் உயர்ந்தவன் என்று நினைத்துக்கொண்டே இருப்பான். ஒரு நாள், அந்த கிராமத்தின் எல்லையில் வசிக்கும் பெரியவர் மாணிக்கம் என்ற முனிவரைப் பார்த்தான். மாணிக்கம் மிகவும் அமைதியானவர், யாருக்கும் தீங்கு நினைக்காதவர். ஆனால், கதிர் தன் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து, மாணிக்கத்தின் சிறிய குடிலுக்கு முன்னால் தடையற்ற பாதையைத் தடுக்கும் வகையில் பெரிய கற்களைக் கொண்டு விளையாடினான். 'இந்த முதியவர் எங்கே போவார்? இவருக்கு என்ன பெரிய ஆசை?' என்று கதிர் கேலி செய்தான். மாணிக்கம் எதுவும் சொல்லாமல் அமைதியாகப் புன்னகைத்தார். ஆனால், அடுத்த சில நாட்களில் கதிரின் வாழ்க்கையில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன. கதிர் செய்த சிறு தவறுகளால் அவனது குடும்பத்தின் செல்வம் குறையத் தொடங்கியது, அவனது நண்பர்களும் அவனை விட்டு விலகினர். கதிர் பயந்து போய் மாணிக்கரிடம் மன்னிப்பு கேட்கச் சென்றான். மாணிக்கம் அவனைத் தண்டிப்பதாக இல்லை, ஆனால் அவர் கண்களில் இருந்த அந்தத் தெய்வீகமான அமைதி கதிரைத் திகைக்க வைத்தது. 'செல்வம் மற்றும் பலம் ஒருவனைத் தற்காலிகமாகப் பாதுகாக்கும், ஆனால் ஒரு சிறந்த மனிதரின் மனதை நோகடிப்பதன் மூலம் நீ உன் நிம்மதியை நீயே இழக்கிறாய்' என்று மாணிக்கம் மென்மையாகக் கூறினார். கதிர் தன் தவறை உணர்ந்து, இனி ஒருபோதும் பெரியோர்களை அவமதிப்பதில்லை என்று உறுதி எடுத்தான்.