ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற இளைஞன் தன் தந்தை சோமுடன் வசித்து வந்தான். சோமு அந்த ஊரில் மிகவும் மதிக்கப்படும் ஒரு விவசாயி. ஒரு நாள், மாறனின் நண்பன் கதிர் அவனிடம் வந்து, "மாறன், இன்று இரவு ஒரு பெரிய விருந்து இருக்கிறது. அங்கே மது அருந்தினால் தான் உண்மையான மகிழ்ச்சி கிடைக்கும்! நீயும் வா," என்று அழைத்தான்.
மாறன் தயங்கினான். அன்று இரவு அவன் வீட்டிற்குச் சென்றபோது, சோமு அமைதியாக அமர்ந்து ஒரு புத்தகத்தைப் படித்துக் கொண்டிருந்தார். மாறன் மெல்ல கேட்டான், "அப்பா, நண்பர்கள் மது அருந்துவது பற்றி பேசுகிறார்கள். அது தவறா?"
சோமு புன்னகையுடன் மாறனின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டார். "மகனே, தூங்குபவர்கள் உயிருடன் இருந்தாலும், அவர்கள் செயலில் இறந்தவர்களுக்குச் சமமானவர்கள். அதேபோல, மது அருந்துபவர்கள் தங்களுக்குத் தெரியாமலேயே விஷத்தை உண்பவர்கள் போன்றவர்கள். அது உடலையும், அறிவையும், நம்மைச் சுற்றியுள்ள உறவுகளையும் மெல்ல அழித்துவிடும்."
மறுநாள் காலை, கதிர் மிகுந்த சோர்வோடு, தலைவலிக்கத் தவித்துக் கொண்டே வந்தான். அவனால் சரியாக நடக்கக்கூட முடியவில்லை. இதைப் பார்த்த மாறன், தன் நண்பன் எடுத்த தவறான முடிவின் விளைவை உணர்ந்தான். மது என்பது மகிழ்ச்சி தரும் பானம் அல்ல, அது வாழ்வைச் சிதைக்கும் நஞ்சு என்பதை அவன் புரிந்து கொண்டான். அன்று முதல் மாறன் தெளிவான சிந்தனையோடு, விழிப்புணர்வுடன் வாழத் தொடங்கினான்.
