ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவன் தன் தந்தை சோமுடன் வசித்து வந்தான். சோமு ஒரு நேர்மையான விவசாயி. ஒருநாள் கிராமத்தில் ஒரு பெரிய திருவிழா நடந்தது. அங்கே பல விளையாட்டுகள் மற்றும் சூதாட்டக் கூடங்கள் இருந்தன. சோமுவின் நண்பர் ஒருவர், 'ஏய் சோமு, ஒரு முறை விளையாடிப் பார், நீயே வென்றுவிடுவாய்!' என்று ஆசை காட்டினார். சோமுவுக்கு விளையாடத் தெரியுமே என்ற நம்பிக்கை இருந்தது. ஆனால், அவன் தன் தந்தையின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, 'வேண்டாம் அப்பா, இது ஆபத்தானது' என்று சொன்னான்.
அதே சமயம், பக்கத்து ஊரைச் சேர்ந்த ரவி என்ற இளைஞன், சூதாட்ட ஆட்டத்தில் பெரும் பணத்தை வென்றான். அவன் மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்தான். ஆனால், அடுத்த சில வாரங்களிலேயே அவன் வென்ற பணத்தையெல்லாம் மீண்டும் சூதாட்டத்திலேயே இழந்துவிட்டான். இறுதியில், அவனிடம் இருந்த நிலமும் வீட்டையும் இழந்து கவலையுடன் அமர்ந்திருந்தான். இதைப் பார்த்த மாறன் தன் தந்தையிடம் கேட்டான், 'அப்பா, அவர் வென்றபோதும் அது அவருக்குப் பயன் தந்துவிடவில்லையே?'
சோமு புன்னகையுடன் சொன்னார், 'ஆமாம் மாறன். ஒரு மீன் தூண்டிலில் இருக்கும் கொக்கிக்குக் கீழே ஒரு சிறிய பொன் piece அல்லது புழுவை வைப்பார்கள். அந்தப் பொன் அழகாகத் தெரியும், மீன் அதைச் சாப்பிட்டு மகிழ்ச்சி அடையும். ஆனால், அந்தப் பொன் உள்ளே சென்றதும், அந்தத் தூண்டில் முள் மீனின் உயிரையே பறித்துவிடும். சூதாட்டத்தில் வெல்லும் பணமும் அப்படித்தான்; அது ஒரு கவர்ச்சியான பொறி. அதைத் தொடத் தொடங்கினால், இறுதியில் நம்மிடம் இருப்பதை எல்லாம் இழந்துவிடுவோம்.' மாறன் அந்தப் பாடத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டான்.
