கௌரவத்தின் ஒளி

ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவன் தன் தந்தை சோமுடன் வாழ்ந்து வந்தான். சோமு அந்த ஊரில் ஒரு நேர்மையான மரம் வெட்டி. ஒரு நாள், ஊரின் செல்வந்தரான ராஜன், மாறனின் தந்தையிடம் ஒரு தவறான சலுகையை முன்வைத்தார். 'உன் மரம் வெட்டும் கருவிகளைப் பயன்படுத்தாமல், நான் சொல்லும் ஒரு பொய்யான வேலையைச் செய்தால், உனக்குத் தங்கம் தருவேன்' என்றார் ராஜன். சோமுவின் உள்ளம் கலங்கியது. தங்கம் கிடைத்தால் தன் குடும்பம் வசதியாக இருக்கும், ஆனால் அது ஒரு பொய்யின் அடிப்படையில் அமைந்தால் தன் மானம் போய்விடும் என்று அவர் நினைத்தார். மாறன் தன் தந்தையின் முகத்தில் இருந்த தயக்கத்தைப் பார்த்தான். சோமு மெதுவாக, 'ஐயா, எனக்குத் தங்கம் வேண்டாம். என் உழைப்பால் கிடைக்கும் ஒரு வேர்க்கட்டையும், என் மானம் போன நிலையில் கிடைக்கும் தங்கத்தை விட மேலானது' என்று கூறிவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தார். அந்தச் சம்பவம் ஊர் முழுவதும் பரவியது. மக்கள் சோமுவின் நேர்மையைப் போற்றினர். காலப்போக்கில், சோமுவின் உண்மையும் மானமும் அவரை ஊரின் மதிப்பிற்குரிய மனிதராக மாற்றியது. மாறன் தன் தந்தையைப் பார்த்துப் பெருமையுடன் சிரித்தான்.