அன்பனின் துணிச்சல்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் அன்பு என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் எதற்கும் பயப்படும் சுபாவம் கொண்டவன். ஒரு நாள், கிராமத்துத் திருவிழாவிற்காகச் சிறுவர்கள் அனைவரும் ஒரு பெரிய மரம் ஏறி, அதன் உச்சியில் இருக்கும் வண்ணக் கொடிகளைத் தொட்டுத் தர வேண்டும் என்று போட்டி வைத்தனர். அந்த மரம் மிகவும் உயரமாக இருந்தது. மற்ற சிறுவர்கள் ஒவ்வொருவராக ஏறிச் சென்றனர். அன்பு மட்டும் மரத்தின் அடியில் நின்று நடுங்கிக் கொண்டிருந்தான். 'என்னால் முடியாது, கீழே விழுந்துவிடுவேனோ?' என்று அவன் மனம் பயந்தது. அப்போது அவனது தாத்தா அவனிடம் வந்தார். 'அன்பு, பயம் என்பது இருட்டு போன்றது. அந்த இருட்டை நீக்கத் தேவைப்படுவது ஒரு சிறு மெழுகுவர்த்தி அல்ல, உன் உள்ளத்தில் இருக்கும் துணிச்சல் மட்டுமே. பயந்து வாழ்வது வாழ்வதல்ல, பயத்தை வென்று வாழ்வதே உண்மையான ஒளி' என்றார். தாத்தாவின் வார்த்தைகள் அவனுக்குள் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தின. அவன் கண்களை மூடி, ஆழ்ந்த மூச்சு விட்டான். மெல்ல மெல்ல மரத்தில் ஏறத் தொடங்கினான். ஒவ்வொரு அடி எடுத்து வைக்கும் போதும் பயம் வந்தாலும், 'என்னால் முடியும்' என்று தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டான். இறுதியாக, அவன் மரத்தின் உச்சியைத் தொட்டுத் தன் வெற்றியைப் பறைசாற்றினான். அன்று அவன் முகத்தில் தெரிந்த அந்தப் புன்னகை, அவனது புதிய வெளிச்சமாக இருந்தது.