ஒரு அழகான கிராமத்தில் கண்ணன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் ஓவியம் வரைவதில் மிகவும் திறமையானவன். ஒருமுறை, அந்த ஊரில் ஒரு பெரிய ஓவியப் போட்டி நடந்தது. வெற்றி பெறுபவருக்குப் பெரிய தங்கப் பரிசு வழங்கப்படும் என்று அறிவிக்கப்பட்டது.
கண்ணன் ஒரு அற்புதமான ஓவியத்தை வரைந்தான். ஆனால், போட்டியின் நடுவில் அவனது நண்பன் ரவி வந்தான். ரவி அவனிடம், "கண்ணன், நீ இந்த ஓவியத்தில் ஒரு சிறிய மாற்றத்தைச் செய்தால், நடுவர்கள் உன்னைத் தான் வெற்றியாளராகத் தேர்ந்தெடுப்பார்கள். இப்போது நீ வரைந்துள்ளதை விட இது இன்னும் அழகாகத் தெரியும்" என்று ரகசியமாகச் சொன்னான். ரவி சொன்னது போல் செய்தாலோ, கண்ணன் நிச்சயம் வெற்றி பெறலாம்.
கண்ணன் ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். அவன் மனதில் ஒரு போராட்டம் நடந்தது. 'வெற்றி பெற வேண்டுமா? அல்லது நான் வரைந்த உண்மையான ஓவியத்தை அப்படியே வைத்திருக்க வேண்டுமா?' என்று கேட்டான். இறுதியில், அவன் ரவியின் ஆலோசனையைத் தள்ளிக் கழித்தான். அவன் வரைந்த ஓவியம் அவனது மனதிற்குப் பிடித்திருந்தது. அவன் தன் திறமையையும், நேர்மையையும் விட்டுக்கொடுக்க விரும்பவில்லை.
முடிவுகள் அறிவிக்கப்பட்டன. ரவியின் ஆலோசனையைப் பின்பற்றி மாற்றிய ஓவியம் போட்டியில் முதல் பரிசு பெறவில்லை. ஆனால், கண்ணன் வரைந்த அந்தத் தூய்மையான ஓவியம், அதன் உண்மைத்தன்மைக்காகப் பாராட்டப்பட்டது. அவனுக்குப் பெரிய பரிசு கிடைக்கவில்லை என்றாலும், அவனது மனசாட்சி அவனுக்குப் பெரும் நிம்மதியையும் பெருமையையும் கொடுத்தது. அவன் தன்னைத்தானே நேர்மையாகக் காத்துக் கொண்டதால், அவனது புகழ் அந்த ஊரிலேயே நிலைத்து நின்றது.
