ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவனும், அவனது நண்பன் மாறனும் இருந்தனர். ஒரு நாள், அவர்கள் இருவரும் காட்டில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு சிறிய பறவை தரையில் விழுந்து துடித்ததைக் கண்டனர். மாறன், 'அதை நாம் எட்டி உதைத்துவிடலாமா?' என்று விளையாட்டுத்தனமாக கேட்டான். ஆனால் கதிர், 'வேண்டாம் மாறன், அது எவ்வளவு வலியால் துடிக்கிறது பார். உயிரைக் கொல்லாமல் இருப்பதே உண்மையான நன்மை' என்று மென்மையாகச் சொன்னான். இருவரும் அந்தப் பறவைக்குத் தண்ணீர் கொடுத்து அதைக் காப்பாற்றினர்.
சில நாட்கள் கழித்து, பள்ளியில் ஒரு போட்டி நடந்தது. கதிரின் நண்பன் செல்வம், தெரியாமல் ஒரு கண்ணாடித் துண்டை உடைத்துவிட்டான். இதை மற்றவர்களிடம் சொல்லி அவனைத் தப்பாகச் சொல்லிக் கொடுக்க கதிரின் மற்றொரு நண்பன் முயன்றான். ஆனால் கதிர், செல்வம் செய்த தவறை மற்றவர்களிடம் பரப்பவில்லை. 'அவன் தெரியாமல் செய்துவிட்டான், அதைச் சொல்லி அவனைக் காயப்படுத்துவது சரியல்ல' என்று அமைதியாக இருந்தான். கதிரின் இந்தத் பண்பைக் கண்ட ஆசிரியர், அவனைப் பாராட்டிப் பெரிய பரிசு வழங்கினார். கதிர் மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு செய்யாமல் இருப்பதையும், பிறர் குறைகளை மறைப்பதையும் ஒரு சிறந்த பண்பாகக் கொண்டிருந்தான்.
