ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற திறமையான வில்வித்தை வீரர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் தனது ஊரிலேயே மிகச்சிறந்த வீரர் என்று அனைவரும் போற்றுவார்கள். ஒருநாள், அந்த ஊருக்கு வந்த ஒரு சிறுவன், தன் கையில் இருந்த ஒரு சிறிய மரக்கம்பு கொண்டு வில்வித்தை விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். கதிர் அந்தச் சிறுவனைப் பார்த்து சிரித்தார். 'தம்பி, இது விளையாட்டிற்கு அல்ல, மிகுந்த பயிற்சி தேவைப்படும் கலை' என்று அறிவுரை கூறினார்.
சிறுவன் மென்மையாகப் புன்னகைத்து, 'ஐயா, ஒருமுறை போட்டி வைப்போம்' என்றான். கதிர் சவாலை ஏற்றுக்கொண்டார். கதிர் தனது சிறந்த வில்லை எடுத்தார், ஆனால் அந்தச் சிறுவன் மிகத் துல்லியமாகத் தனது மரக்கம்பால் இலக்கைத் தாக்கினான். கதிர் தோல்வியடைந்தார். ஊர் மக்கள் ஆச்சரியப்பட்டனர். கதிர் முதலில் கோபமடைந்தார், ஆனால் பிறகு நிதானமாகச் சிந்தித்தார். ஒரு சிறுவன் தன்னைத் தோற்கடித்திருக்கிறான் என்றால், அவனிடம் ஏதோ ஒரு திறமை இருக்கிறது என்பதை அவர் உணர்ந்தார். தனது அகந்தையைத் துறந்து, அந்தச் சிறுவனிடம் இருந்து புதிய நுணுக்கங்களைக் கற்றுக்கொண்டார். அன்று முதல் கதிர் இன்னும் சிறந்த வீரராக மாறினார்.
