அன்பின் திறவுகோல்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பழக்கம் இருந்தது; யாரிடமும் எளிதாகப் பேசமாட்டான், எப்போதும் முகத்தை சுளித்துக்கொண்டே இருப்பான். இதனால் மற்ற குழந்தைகள் அவனுடன் விளையாட முன்வரவில்லை. ஒரு நாள், கிராமத்தின் பெரியவர் சோமு தாத்தா ஒரு புதிரை அறிவித்தார். 'யார் இந்த கிராமத்தின் எல்லையில் இருக்கும் பழைய ஆலமரத்தின் அடியில் ஒரு பொக்கிஷத்தைக் கண்டுபிடிக்கிறார்களோ, அவர்களுக்கு ஒரு பரிசு உண்டு' என்றார். கதிர் உற்சாகமாக ஓடினான். ஆனால், வழியில் அவனுக்குத் தெரியாத பல தடைகள் வந்தன. ஒரு ஆற்றைக் கடக்க ஒரு படகு தேவைப்பட்டது, ஒரு பெரிய பாறையை நகர்த்த உதவி தேவைப்பட்டது. கதிர் யாரிடமும் உதவி கேட்கத் தயங்கினான், 'யாரும் எனக்கு உதவ மாட்டார்கள்' என்று நினைத்துக்கொண்டே இருந்தான். ஆனால், அவன் மற்றவர்களிடம் கனிவாகப் பேசாததால், யாரும் அவனுக்குக் கைகொடுக்கவில்லை. களைப்படைந்த கதிர் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தபோது, சிறுவன் அன்பு அங்கு வந்தான். அன்பு எப்போதும் எல்லோரிடமும் சிரித்துப்பேசும் சுபாவம் கொண்டவன். அவன் கதிரிடம், 'ஏன் கதிர், வருத்தமாக இருக்கிறாய்? வா, நாம் சேர்ந்து முயற்சிப்போம்' என்று அன்பாகக் கேட்டான். அன்பின் கனிவான பேச்சால் கதிரின் மனம் மாறியது. அவன் மற்றவர்களிடம் உதவி கேட்கத் தொடங்கினான். சிறுவர்கள் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து கதிரிற்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்தனர். இறுதியில், அவர்கள் அந்தப் பொக்கிஷத்தைக் கண்டுபிடித்தனர். அது தங்கம் அல்ல, மாறாக 'நற்பண்புகளின் தொகுப்பு' என்ற ஒரு அழகான புத்தகம். கதிர் அன்று ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றான். மற்றவர்களிடம் எளிதில் அணுகக்கூடியவனாக, அன்பாக இருந்தால், நற்பண்புகள் தானாகவே நம்மைத் தேடி வரும்.