கூர்மையான அறிவு, மென்மையான இதயம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் வகுப்பிலேயே மிகவும் புத்திசாலி. எந்தக் கணக்கையும் நொடிப் பொழுதில் செய்துவிடுவான். அவனது அறிவு ஒரு கூர்மையான கத்தி போல இருந்தது. ஆனால், கதிர் மற்றவர்களிடம் அன்பாகப் பேசமாட்டான். ஒருமுறை, அவனது நண்பன் முகிலன் தவறுதலாக அவனது பென்சிலை உடைத்துவிட்டான். கதிர் முகிலனை மிகவும் மோசமாகப் பேசி அவனைக் கேவலப்படுத்தினான். முகிலன் வருத்தத்துடன் அழுதுகொண்டே சென்றான். இதைப் பார்த்த கதிரின் தாத்தா அவனிடம் அழைத்தார். 'கதிர், நீ எவ்வளவு புத்திசாலி என்பது முக்கியமல்ல. உன் அறிவால் நீ மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தினால், நீ ஒரு மரத்தைப் போன்றவன் தான். மரம் எவ்வளவு உயரமாக இருந்தாலும், அது ஒரு உயிரற்ற பொருள். மனிதனாகப் பிறந்துவிட்டு, மற்றவர்களிடம் அன்பு, பண்பு காட்டாமல் இருந்தால், உனக்கு அறிவும் இல்லை, மனிதத்தன்மையும் இல்லை' என்றார். கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அடுத்த நாள், அவன் முகிலனிடம் சென்று மன்னிப்பு கேட்டு, அவனது பென்சிலை மீண்டும் கொடுத்தான். அன்று முதல் கதிர் புத்திசாலியாக மட்டுமல்லாமல், பண்புள்ளவனாகவும் மாறினான்.