அன்பின் அடையாளம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன் மற்றும் மற்றவர்களுக்கு உதவும் குணம் கொண்டவன். அதே கிராமத்தில் ரவி என்றொரு சிறுவனும் இருந்தான். ரவிக்கு கதிரின் மீது எந்தப் பற்றும் இல்லை; சொல்லப்போனால், அவன் கதிரை எப்போதும் கிண்டல் செய்து கொண்டே இருப்பான். ஒரு நாள், கிராமத்தில் ஒரு பெரிய திருவிழா நடந்தது. கதிர் தன் நண்பர்களுடன் மகிழ்ச்சியாக விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். அப்போது, ரவி ஓடி வந்தான். அவனது காலில் ஒரு முள் குத்தி, ரத்தமும் வலியும் அவனுக்குத் தவிப்பைத் தந்தது. ரவி கீழே விழுந்து அழத் தொடங்கினான். அங்கிருந்த மற்ற சிறுவர்கள் ரவியின் முந்தைய நடத்தையை நினைத்து, அவனைப் பொருட்படுத்தாமல் விளையாடிக் கொண்டே சென்றார்கள். ஆனால், கதிர் ஓடிச் சென்று ரவியின் அருகில் அமர்ந்தான். அவன் மென்மையாக ரவியின் காலில் இருந்த முள்ளை எடுத்தான், தன் துணியால் காயத்தைத் துடைத்து, ரவியைத் தூக்கிக்கொண்டு அவனது வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றான். ரவி ஆச்சரியப்பட்டான். 'நான் உன்னை எப்போதும் வம்புக்கு இழுப்பேன், ஆனால் நீ ஏன் எனக்கு உதறுகிறாய்?' என்று கேட்டான். கதிர் சிரித்துக்கொண்டே, 'நீ எனக்கு நண்பனாக இல்லாவிட்டாலும், ஒரு மனிதனாக நீ காயமடைந்திருக்கிறாய். காயம் பட்டவருக்கு உதவி செய்வதுதான் உண்மையான பண்பு' என்றான். ரவி அன்று தன் தவறை உணர்ந்து கதிரிடம் மன்னிப்பு கேட்டான்.