ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற இளைஞன் இருந்தான். அவனிடம் நிறைய நிலங்களும், பணமும் இருந்தது. ஆனால், கதிர் மிகவும் அகங்காரமுள்ளவன். மற்றவர்களிடம் மரியாதையாகப் பேச மாட்டான், ஏழை எளியவர்களைக் கேலி செய்வான். அவனது நண்பன் அருண் எப்போதும் அவனிடம் சொல்வான், 'கதிர், பணம் மட்டும் போதாது, நல்ல குணமும் வேண்டும்' என்று. ஆனால் கதிர் அதைச் சிரித்துக்கொண்டே கடந்துவிடுவான்.
ஒருமுறை அந்த ஊரில் பெரிய திருவிழா நடந்தது. கதிர் தனது செல்வத்தைக் காட்டிப் பெருமைப்பட நினைத்தான். ஆனால், அவன் பேசிய கசப்பான வார்த்தைகளால் ஊர் மக்கள் அனைவரும் அவனிடமிருந்து விலகி நின்றனர். அவனது பணத்தைக் கொடுத்து உதவி செய்யக்கூட யாரும் முன்வரவில்லை. ஒரு நாள், கதிரின் வீட்டில் ஒரு பெரிய விபத்து ஏற்பட்டது. அவனுக்குத் துணையாக நிற்க யாரும் இல்லை. அப்போதுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது, அவனது செல்வம் அவனுக்குத் துணையாக வரவில்லை, மாறாக அவனது குணமே அவனது செல்வத்தை அவனிடமிருந்து பிரித்துவிட்டது என்று.
அன்று முதல் கதிர் மாறினான். மெல்ல மெல்ல மற்றவர்களிடம் அன்பாகவும், பண்பாகவும் நடக்கத் தொடங்கினான். அவனது பண்பு மாறியதும், மக்கள் மீண்டும் அவனுடன் இணைந்தனர். இப்போது அவனிடம் செல்வம் இருந்தது, அதைவிட மேலாக நல்ல குணமும் இருந்தது.
