தர்மத்தின் தட்டு

ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு பெரிய பணக்காரர் வாழ்ந்து வந்தார். அவருக்கு நிறைய நிலங்களும், மாடுகளும், ஒரு பெரிய மாளிகையும் இருந்தது. ஆனால், சோமு ஒரு மிகப்பெரிய கஞ்சன். தன் வீட்டில் ஒரு சிறு துண்டுத் துணி கூட தேய்ந்து போனால், அதைத் தைக்கக் கூட அவர் தயங்குவார். ஒரு நாள், அந்த கிராமத்திற்கு ஒரு ஏழைத் தாய் தன் பசியால் வாடும் சிறுவனுடன் வந்தாள். அவளது பெயர் மீனா. மீனாவிடம் ஒரு வேளை உணவு கூட இல்லை. சோமுவின் வாசலில் நின்று கதறினாள். சோமு ஜன்னல் வழியாக இதைப் பார்த்தார். 'இன்று ஒரு வேளை உணவை மட்டும் கொடுத்தால், நாளை மீண்டும் வந்துவிடுவாளோ?' என்று பயந்து கதவை மூடிக்கொண்டார். அந்தத் தாய் தன் குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு சோகமாகப் போனார். இதைப் பார்த்த சோமுவின் பேரன் கவின், அன்று முதல் தன் தாத்தாவைப் பார்க்கவே பயந்தான். ஒரு வாரம் கழித்து, சோமுவின் வீட்டில் ஒரு பெரிய திருவிழா நடந்தது. ஆனால், சோமுவின் வீட்டில் மகிழ்ச்சி இல்லை. அவர் தன் பணத்தை மட்டும் எண்ணிக் கொண்டே இருந்தார். திடீரென்று ஒரு நாள், சோமுவின் வீட்டில் இருந்த பெரிய பெட்டியில் இருந்த பணம் காணாமல் போனது. அவர் பயந்து நடுங்கினார். அப்போது கவின் சொன்னான், 'தாத்தா, நீங்கள் மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்காமல் சேர்த்து வைத்த பணம், உங்களை ஒருபோதும் மகிழ்ச்சியாக வைத்திருக்காது. நீங்கள் பணத்தை மட்டும் நேசிக்கிறீர்கள், மனிதர்களை அல்ல.' சோமுவிற்கு அப்போதுதான் புரிந்தது. பணம் என்பது வாழ்க்கையை வசதியாக மாற்ற வேண்டுமே தவிர, பிறரின் கண்ணீரைத் துடைக்கத் தெரியாத ஒரு கஞ்சனாக வாழ்வது மனிதப் பிறப்பிற்கு அழகல்ல என்று உணர்ந்தார். அன்று முதல் சோமு தன் செல்வத்தை மற்றவர்களுக்குத் தேவையான உதவியாக மாற்றத் தொடங்கினார்.