ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு வணிகர் வாழ்ந்து வந்தார். மாறன் மிகவும் திறமையானவர், ஆனால் அவருக்கு ஒரு பெரிய குறை இருந்தது. அவர் எதைக் கண்டாலும் அதைத் தங்கமாக மாற்ற வேண்டும் என்று நினைப்பார். ஒருமுறை, அந்த ஊரில் பெரும் மழை பெய்து வெள்ளம் வந்தது. பலரின் வீடுகள் சேதமடைந்தன. மாறனின் பக்கத்து வீட்டில் வசிக்கும் முதியவர் சோமுவின் வீடு முற்றிலும் இடிந்து போனது. சோமுவிடம் உண்ண உணவோ அல்லது தங்குவதற்கு இடமோ இல்லை.
மாறன் தனது பெரிய பெட்டியில் நிறையத் தங்கக் காசுகளை வைத்திருந்தார். அவர் அந்தப் பணத்தை வைத்துத் தனது வணிகத்தை இன்னும் பெரியதாக மாற்றத் திட்டமிட்டிருந்தார். ஆனால், சோமுவின் நிலைமையைப் பார்த்தபோது, ஒரு நிமிடம் அவர் தயங்கினார். 'இந்தத் தங்கத்தை நான் செலவு செய்தால் என் லாபம் குறைந்துவிடும்' என்று அவர் மனதிற்குள் நினைத்தார். அவர் சோமுவைத் திரும்பிப் பார்க்காமல் தனது கதவை மூடிக்கொண்டார்.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு, மாறன் ஒரு பெரிய வணிகப் பயணத்திற்குத் தயாரானார். வழியில் ஒரு பெரிய பள்ளம் விழுந்து அவரது வண்டி நிலைதடுமாறியது. அவரது பணப் பெட்டி கீழே விழுந்து சேதமடைந்தது. அந்தப் பகுதியில் இருந்த மக்கள் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து மாறனைத் தூக்கிக் காப்பாற்றினர். ஆனால், மாறன் அவர்களுக்குப் பிரதிபலனாக எதையும் கொடுக்கவில்லை. மாறன் பணத்தைச் சேமித்து வைத்திருந்தாலும், அந்த ஊர் மக்கள் அவரை ஒரு நல்ல மனிதராகப் பார்க்கவில்லை. மாறன் தனது தனிமையில் அமர்ந்து யோசித்தார், 'நான் எவ்வளவு பணம் சேர்த்தாலும், இந்த உலகம் என்னை ஒரு பாரமாகவே பார்க்கிறது. நான் யாருக்கும் உதவியாக இல்லையே!' என்று வருந்தினார். அன்று முதல், அவர் பணத்தை மட்டும் சேர்க்காமல், பிறருக்கு உதவும் நற்பெயரையும் சேர்க்கத் தொடங்கினார்.
