தர்மத்தின் நிழல்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு பெரிய பணக்காரர் வாழ்ந்து வந்தார். சோமுவிடம் நிறைய நிலங்களும், பொன் நகைகளும் இருந்தன. ஆனால், அவர் ஒரு மிகப்பெரிய கஞ்சன். ஒரு சிறுவாறு கேட்டாலும் அவர் கொடுக்க மாட்டார். கிராமத்து மக்கள் அவரைப் பார்த்தாலே விலகிச் செல்வார்கள். ஒருநாள், அந்த கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. கிணறுகள் வற்றிவிட்டன, பயிர்கள் காய்ந்து போயின. கிராமத்து மக்கள் உணவின்றித் தவித்தனர். சோமுவின் பெரிய தானியக் கிடங்கு நிறைய உணவுக் கிடந்தது. ஆனால், சோமு அதைத் திறந்து விடவில்லை. 'யாராவது வந்து திருடிவிடுவார்களோ?' என்று அவர் பயந்தார். ஒரு நாள் இரவு, சோமுவின் வீட்டில் ஒரு சிறிய தீ விபத்து ஏற்பட்டது. அவர் பயந்து ஓடினார். அடுத்த நாள் காலை, சோமுவின் வீடு சேதமடைந்தது. அவர் உயிர் பிழைத்தாலும், அவரது பணம் மற்றும் தானியங்கள் அனைத்தும் தீயினால் அழிந்துவிட்டன. சோமு அழுது புலம்பினார். அப்போது அங்கிருந்த ஒரு முதியவர் சொன்னார், 'சோமு, நீ சேர்த்து வைத்த பணம் உன்னைக் காப்பாற்றவில்லை. நீ மற்றவர்களுக்குக் கொடுத்திருந்தால், இன்று இந்த கிராமத்து மக்கள் உனக்காக ஓடி வந்திருப்பார்கள். நீ எதை உன்னுடையது என்று நினைத்தாயோ, அதுவே உன்னை விட்டுப் போய்விட்டது.' சோமுவுக்குத் தன் தவறு புரிந்தது. பணம் என்பது சேர்த்து வைப்பதற்கல்ல, தேவைப்படுபவர்களுக்குக் கொடுப்பதற்கே என்று உணர்ந்தார்.