அழகிய ஆபரணம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குத் தங்கம் மற்றும் விலையுயர்ந்த கற்கள் அணிந்து கொள்வது என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். ஒருமுறை கிராமத்துத் திருவிழாவில், இளங்கோ மிக விலையுயர்ந்த பட்டுச் சட்டையும், மின்னும் நகைகளையும் அணிந்து கொண்டு, தலைநிமிர்ந்து, மற்றவர்களைத் தாழ்வாகப் பார்ப்பது போல நடந்து வந்தான். அவன் நடக்கும்போது 'நான் தான் சிறந்தவன்' என்று காட்டிக்கொள்ளத் தேவையில்லாமல்வே கர்வத்துடன் நடந்தான். இதைப் பார்த்த மற்ற சிறுவர்கள் அவனிடம் விளையாட முன்வரவில்லை. அவனது கர்வம் மற்றவர்களுக்கு எரிச்சலையும் வருத்தத்தையும் தந்தது. அன்று மாலை, அவனது பாட்டி அவனிடம் மென்மையாகச் சொன்னார், 'இளங்கோ, நீ அணிந்திருக்கும் இந்த நகைகள் உனக்கு வெளிப்படையான அழகைத் தருகின்றன. ஆனால், மற்றவர்கள் தவறு செய்யும் போது நீ காட்டும் அந்தத் தயக்கமும், பணிவும் தான் உனக்கு உண்மையான அழகைத் தரும். அந்தப் பண்பு இல்லையென்றால், உன் இந்தத் தலைக்கனம் மற்றவர்களுக்குப் பெரும் பாரமாகிவிடும்.' இளங்கோவிற்குத் தன் தவறு புரிந்தது. அடுத்த நாள் திருவிழாவில், அவன் மற்றவர்களிடம் அன்பாகவும், பணிவாகவும் நடந்துகொண்டான். அப்போதுதான் அவனது முகம் உண்மையான மகிழ்ச்சியால் பிரகாசித்தது. மக்கள் அவனைக் காதலோடு பார்த்தனர்.