பகிர்ந்துண்ணும் பண்பு

ஒரு சிறிய கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனது குடும்பம் மிகவும் ஏழ்மையானது. ஒரு நாள், மாறன் தனது நண்பன் கவினும், அவனது தம்பி சஞ்சயும் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். அப்போது ஒரு முதியவர், மிகவும் பசியுடன், ஒரு சிறிய கிண்ணத்துடன் அங்கே வந்தார். அவர் யாரையும் கேட்கவில்லை, ஆனால் அவரது கண்கள் பசியால் வாடின. கவின் அந்த முதியவரைப் பார்த்ததும், 'இவருக்குப் பசிக்கிறது போலிருக்கிறது, நாம் என்ன செய்யப் போகிறோம்?' என்று கேட்டான். மாறன் முதலில் தயங்கினான், 'நம்மிடம் இருப்பதே குறைவு இல்லையா?' என்று கேட்டான். ஆனால், கவின் தன் கையில் இருந்த ஒரு சிறிய ரொட்டித் துண்டையும், ஒரு பழத்தையும் எடுத்து முதியவரிடம் கொடுத்தான். கவினும் சஞ்சயும் தங்களுக்குப் பிடித்தமான உணவைப் பகிர்ந்து கொள்ளத் தயங்கவில்லை. அந்த முதியவர் உணவை வாங்கிச் சாப்பிட்டபோது, அவரது முகத்தில் தெரிந்த நிம்மதி மாறனின் உள்ளத்தைத் தொட்டது. பிறரிடம் எதையும் கேட்காமல், தன்னிடம் இருப்பதை மற்றவருக்குத் தரும் மனப்பான்மை கொண்ட மனிதர்களைப் பார்த்தபோது, மாறனின் மனதில் இருந்த 'ஏன் நான் கொடுக்க வேண்டும்?' என்ற தயக்கம் மறைந்து போனது. பிறருக்குக் கொடுப்பதில் இருக்கும் மகிழ்ச்சியை அவன் அன்று உணர்ந்தான்.