ஒரு அழகான கிராமத்தில் கண்ணன் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வாழ்ந்து வந்தான். ஒருமுறை அந்த ஊரில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. கண்ணனின் குடும்பம் மிகவும் ஏழ்மையானது, அவர்களிடம் உணவு தீர்ந்துபோனது. கண்ணனின் தந்தை ஒரு உழைப்பாளி, ஆனால் வேலை கிடைக்காமல் தவித்தார்.
அதே ஊரில் செல்வந்தர் மாணிக்கம் என்பவர் இருந்தார். அவர் மிகவும் இரக்கமுள்ளவர். யாரே கேட்டாலும் முகமலர்ச்சியோடு உதவி செய்வார். கண்ணனின் தந்தை, மாணிக்கத்தின் வீட்டு வாசலில் நின்று உதவி கேட்கலாம் என்று நினைத்தார். ஆனால், கண்ணன் தன் தந்தையிடம், "அப்பா, நாம் கஷ்டப்படுகிறோம் என்பது உண்மைதான். ஆனால், மற்றவர் முன்னிலையில் கையேந்திப் பெறுவதை விட, நாம் செய்யும் சிறு வேலையைச் செய்து சம்பாதிப்பதே நமக்குத் தகுதியானது" என்று கூறினான்.
தந்தை கண்ணனின் பேச்சைக் கேட்டு நெகிழ்ந்து போனார். இருவரும் ஊரில் உள்ள சிறிய வேலைகளைத் தேடிச் சென்றனர். ஒரு நாள், ஒரு விவசாயியின் தோட்டத்தில் வேலை கிடைத்தது. கடினமாக உழைத்து, அன்று மாலை அவர்களுக்குத் தேவையான உணவும், சில காசுகளும் கிடைத்தன. அந்த உணவு அவர்களுக்குப் பெரும் திருப்தியைத் தந்தது. அடுத்த சில வாரங்களில், அவர்கள் மெல்ல மெல்ல முன்னேறத் தொடங்கினர். பிறரிடம் கையேந்திப் பெறாமல், தங்கள் சுயமரியாதையைத் தக்கவைத்ததால், கண்ணனின் குடும்பம் மிகுந்த நிம்மதியுடன் வாழ்ந்தது.
