அன்புத் தம்பிக்கும் ஒரு பாடம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் முகிலன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் மிகவும் அமைதியானவன், மற்றவர்களுக்கு உதவும் குணம் கொண்டவன். முகிலன் சற்று சுட்டித்தனமானவன், ஆனால் அவனுக்குத் தன் இஷ்டம் போலச் செய்ய வேண்டும் என்ற ஆசை அதிகம். ஒரு நாள், கிராமத்துத் திருவிழாவிற்குச் செல்லும் வழியில், ஒரு முதியவர் தள்ளாடியபடி ஒரு கனமான மூட்டையைச் சுமந்து கொண்டு வருவதைக் கண்டார்கள். கதிர் உடனே ஓடிச் சென்று, "தாத்தா, நான் உங்களுக்கு உதவுகிறேன்" என்று கூறி அந்த மூட்டையைத் தன் தோளில் ஏற்றிக்கொண்டான். முகிலன் இதைப் பார்த்துவிட்டு, "கதிர், நாம் சீக்கிரம் போய் திருவிழாவைப் பார்த்துவிட வேண்டும், இதில் நேரமாகிவிடும்" என்று கூறிவிட்டுத் தன் வழியே சென்றான். சிறிது தூரம் சென்றதும், முகிலன் ஒரு பழக்கடையில் இருந்த இனிப்புகளைத் திருட முயன்றான், ஏனென்றால் அவனுக்கு அப்போது இனிப்பு சாப்பிட வேண்டும் என்று தோன்றியது. இதைக் கண்ட கதிர், முகிலனைத் தடுத்து, "முகிலா, நமக்குத் தேவையில்லாத ஒன்றை எடுப்பது தவறு. நம் மனம் சொல்வதற்கெல்லாம் அடிமையாகிவிட்டால் நாம் எப்படி நல்லவர்களாக இருக்க முடியும்?" என்று அன்போடு கூறினான். முகிலன் தன் தவறை உணர்ந்து தலைகுனிந்தான். மற்றவர்கள் பார்க்காத போதும், சரியான பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பதே ஒரு சிறந்த மனிதனின் அடையாளம் என்பதை அவன் அன்று புரிந்துகொண்டான்.