ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமாறன் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் ஒரு நாள் அவனுக்குக் கடுமையான காய்ச்சல் வந்தது. உடல் வலியால் அவன் படுக்கையிலேயே இருந்தான். ஊரில் இருந்த மருத்துவர் வந்தான். அவர் கசப்பான மருந்துகளைக் கொடுத்தார், சுவையான கஞ்சி கொடுத்தார், பலவிதமான மூலிகைகளையும் கொடுத்தார். ஆனால், இளமாறனின் முகம் வாடியது குறையவில்லை. அவனுக்கு எந்த மருந்தும் வேலை செய்யவில்லை.
அப்போது அவன் காதலி மலர் அங்கு வந்தாள். அவள் கையில் எந்த மருந்தும் இல்லை, ஆனால் அவள் முகத்தில் ஒரு மென்மையான புன்னகை இருந்தது. அவள் அவன் அருகில் அமர்ந்து, அவன் தலையை மென்மையாக வருடினாள். அவள் பேசும் இனிமையான வார்த்தைகளும், அவளது அன்பான பார்வையும் இளமாறனுக்குள் ஒரு புது சக்தியைத் தந்தது. அவள் அருகில் இருக்கும்போது அவனது வலி மறைந்துவிட்டது போல அவனுக்குத் தோன்றியது. அவள் வந்த சில நிமிடங்களிலேயே, அவனது முகம் மலர்ந்தது, காய்ச்சல் குறைந்தது போல இருந்தது. மருத்துவர் வியந்து போனார். 'பொதுவாக நோய்க்கு மருந்து வேறாக இருக்கும், ஆனால் இந்த அன்பின் நோய்க்கு அந்த அன்பே மருந்தாகிவிட்டது!' என்றார்.
இளமாறன் உணர்ந்தான், உலகிலேயே சிறந்த மருந்து அன்பும் அரவணைப்பும் தான் என்று.
