ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோவும் கயலரசியும் வாழ்ந்து வந்தனர். இளங்கோ ஒரு ஓவியன். ஒரு நாள், அவன் காட்டில் ஒரு அனிச்ச மலரைப் பார்த்தான். அந்த மலர் எவ்வளவு மென்மையானது! ஒரு சிறு காற்று வீசினாலும் அது அசைந்துவிடும். அதைத் தொட்டாலே நசுங்கிவிடும் என்று இளங்கோ நினைத்தான்.
அவன் தன் ஓவியத் தட்டில் அந்த மலரை வரைந்து கொண்டிருந்தான். அப்போது அவனது மனதில் ஒரு எண்ணம் தோன்றியது. 'இந்த அனிச்ச மலர் உலகிலேயே மிகவும் மென்மையானது என்று எல்லாரும் சொல்வார்கள். ஆனால், என் கயலரசியின் இதயம் இந்த மலரை விடவும் மென்மையானது. அவள் ஒரு சிறு வருத்தத்திலும் கண்ணீர் வடிக்கிறாள், ஒரு சிறு புன்னகையில் உலகம் மறக்கிறாள். இந்த மலர் காற்றுக்குத் தாங்கும், ஆனால் என் காதலியின் உணர்வுகள் காற்றையும் தாண்டி மிக மென்மையானவை' என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.
அவன் கயலரசியின் அழகையும், அவளது குணத்தின் மென்மையையும் போற்றி ஒரு அழகான ஓவியத்தை வரைந்தான். அந்த ஓவியம் வெறும் அழகை மட்டும் காட்டவில்லை; ஒரு மனிதனின் அன்பின் ஆழத்தையும், அவன் நேசிக்கும் பெண்ணின் மென்மையான குணத்தையும் உலகிற்குச் சொன்னது.
