நிலவும் நிலாவும்

ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற ஒரு சிறுமி வாழ்ந்து வந்தாள். அவளுடைய சிரிப்பும் முகமும் அந்த கிராமத்து மக்களுக்கு மிகவும் பிடிக்கும். ஒரு நாள் இரவு, கிராமத்துத் திருவிழா முடிந்து அனைவரும் வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தனர். வானத்தில் நிலவு மிகவும் பிரகாசமாகத் தெரிந்தது. அப்போது சிறுவன் கவின், வானத்தைப் பார்த்து வியந்து கேட்டான், 'இளவேனில், அந்த நிலவு எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது பார்!' என்று. இளவேனில் மென்மையாகச் சிரித்தாள். அப்போது கவின் ஒரு நிமிடம் திகைத்து நின்றான். அவன் கண்களுக்கு நிலவுக்கும் இளவேனிலின் முகத்திற்கும் உள்ள வித்தியாசம் தெரியவில்லை. நிலவின் ஒளியும் இளவேனிலின் முகத்தின் பொலிவும் ஒன்று போலத் தெரிந்தன. 'நிலவு அழகானதுதான், ஆனால் உன் சிரிப்பு அந்த நிலவை விடவும் பிரகாசமானது' என்று கவின் மெதுவாகச் சொன்னான். அந்த இரவில் நட்சத்திரங்கள் கூட குழப்பமடைந்தன போல இருந்தது; நிலவைத் தேடிப் பார்த்தால் இளவேனிலின் முகமும் தெரிந்தது, இளவேனிலின் முகத்தைப் பார்த்தால் நிலவின் ஒளியும் தெரிந்தது. அழகு என்பது வெறும் வெளிச்சம் மட்டுமல்ல, அது ஒருவரின் உள்ளத்திலிருந்து வெளிப்படும் புன்னகையிலும் இருக்கிறது என்பதை அந்த கிராமத்து மக்கள் உணர்ந்தனர்.