ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ மற்றும் நிலா என்ற தம்பதி வாழ்ந்து வந்தார்கள். இளங்கோ ஒரு சிறந்த ஓவியன். ஒருமுறை, இளங்கோவிற்கு ஒரு பெரிய ஓவியப் போட்டியில் கலந்து கொள்ள வெகுதூரத்தில் உள்ள நகரத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. கிளம்பும் போது, நிலா மிகவும் வருத்தப்பட்டாள். 'நீங்கள் சென்றால் நான் எப்படி இருப்பேன்?' என்று கேட்டாள்.
இளங்கோ அவளது கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு, 'நிலா, பயப்படாதே. நான் விரைவில் திரும்பி வந்துவிடுவேன். நம்முடைய அன்பு எப்போதும் நம்மை இணைத்தே வைத்திருக்கும். நீ தைரியமாக இரு,' என்று உறுதியாகச் சொன்னான். அவனது அந்தத் தெளிவான வார்த்தைகள் நிலாவிற்குப் பெரும் நம்பிக்கையைத் தந்தன.
ஆனால், பயணம் சென்றபோது எதிர்பாராத சில தடைகள் ஏற்பட்டன. இளங்கோவிற்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போனதால், அவனால் குறித்த நேரத்தில் திரும்ப முடியவில்லை. பல வாரங்கள் கடந்தன. ஊர் மக்கள் நிலாவைப் பார்த்து, 'அவன் சொன்னதை நம்பி நீ ஏன் இவ்வளவு அமைதியாக இருக்கிறாய்? அவன் வரமாட்டான் என்று தெரியவில்லையா?' என்று கேலி செய்தனர்.
நிலா வருத்தமடைந்தாலும், அவள் மனம் தளரவில்லை. 'அவர் சொன்ன வார்த்தைகள் வெறும் வார்த்தைகள் அல்ல, அது ஒரு வாக்குறுதி. அவர் சொன்னதை நான் முழுமையாக நம்புகிறேன்,' என்று அமைதியாகச் சொன்னாள். நிலாவின் அந்தத் தளராத நம்பிக்கை அவளுக்குத் தனி பலத்தைத் தந்தது. இறுதியில், இளங்கோ குணமடைந்து, நிலாவின் நம்பிக்கையை மெய்ப்பித்துத் திரும்பினான். அவர் கொடுத்த நம்பிக்கையைத் தவறாகப் புரிந்து கொள்ளாத நிலாவின் அன்பே அவர்களை மீண்டும் இணைத்தது.
