மறந்துபோன அன்பு

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் மற்றும் கதிர் என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நேசித்தார்கள். எப்போதும் ஒன்றாகவே இருப்பார்கள். ஆனால், ஒரு நாள் கதிர் தனது வேலையில் மிகவும் மூழ்கிப்போனான். இளவேனில் அவனருகே அமர்ந்து பேச முயன்றபோது, அவன் 'இப்போது இல்லை, எனக்கு வேலை இருக்கிறது' என்று அவளைத் தள்ளிவிட்டான். அந்த ஒரு நிமிடம், அவளது இதயம் உடைந்தது. அவளது முகத்தில் இருந்த பொலிவு மறைந்து, ஒருவிதமான சோகமும் வாட்டமும் வந்து சேர்ந்தது. கதிர் வேலையை முடித்துவிட்டு திரும்பி வந்தபோது, இளவேனிலின் முகத்தைப் பார்த்தான். அவள் முகம் முன்பைப் போலப் பிரகாசமாக இல்லை; ஒருவிதமான மந்தமான நிறத்தில் காணப்பட்டாள். அவளது கண்கள் சோர்ந்து போயிருந்தன. அவளது மெலிந்த முகத்தைப் பார்த்ததும் கதிர் அதிர்ந்து போனான். தான் செய்த அந்தச் சிறு தவறு, அவளது மகிழ்ச்சியையும் ஆரோக்கியத்தையும் எவ்வளவு வேகமாகப் பறித்துவிட்டது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அவன் ஓடிச் சென்று அவளைத் தழுவிக்கொண்டான். 'என்னை மன்னித்துவிடு, இனி உன்னைத் தனிமையில் விடமாட்டேன்' என்று கூறினான். அவனது அன்பான அரவணைப்பில் இளவேனில் மெல்ல புன்னகைத்தாள். அன்பும் அரவணைப்பும் குறையும்போது, மகிழ்ச்சியும் ஆரோக்கியமும் விலகிவிடும் என்பதை கதிர் அன்று கற்றுக்கொண்டான்.