முதிர்ந்த கனியும் உண்மையான அன்பும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோவும் நிலாவும் வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நேசித்தார்கள். நிலாவுக்கு ஒரு சிறிய பயம் இருந்தது; அன்பு என்பது வெறும் வார்த்தைகளால் மட்டும் வந்துவிட்டுப் போய்விடுமோ என்று அவள் நினைத்தாள். ஒரு நாள், நிலா ஒரு பெரிய மாமரத்தில் இருந்த ஒரு கனியைப் பார்த்தாள். அந்தத் தட்டில் ஒரு பெரிய மாம்பழம் இருந்தது, ஆனால் அதன் உள்ளே ஒரு பெரிய கல் இருந்தது. நிலா வருத்தத்துடன் சொன்னாள், 'இந்தக் கனியில் இனிப்பு இருந்தாலும், உள்ளே கல் இருப்பதால் அதை முழுமையாகச் சாப்பிட முடியாது.' அப்போது இளங்கோ அவளிடம் வந்து, 'நிலா, உண்மையான அன்பு என்பது அந்த மாம்பழத்தைப் போன்றது அல்ல. அது ஒரு கல் இல்லாத கனியைப் போன்றது. நாம் ஒருவரை ஒருவர் முழுமையாக நேசிக்கும்போது, அந்த அன்பில் எந்தத் தடையும் இருக்காது. நம் இருவரின் உணர்வுகளும் ஒன்றிணையும் போது, அது எந்தக் கல்லும் இல்லாத இனிமையான கனியைப் போல நமக்குத் திருப்தியைத் தரும்,' என்று அன்புடன் கூறினான். நிலா இளங்கோவின் கண்களில் இருந்த உண்மையான அன்பைப் பார்த்தாள். அவனது அரவணைப்பிலும், அக்கறையிலும் எந்தத் தயக்கமும் இல்லை என்பதை உணர்ந்தாள். இருவரின் அன்பும் ஒன்றிணைந்த போது, வாழ்க்கை அவர்களுக்குக் கல் இல்லாத இனிமையான கனியைப் போல இனிமையாக மாறியது.