மன்னிக்காத அன்பு

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமதி மற்றும் கதிர் என்ற தம்பதியினர் வசித்து வந்தனர். இளமதி மிகவும் மென்மையானவள், ஆனால் சில நேரங்களில் கோபத்தில் வார்த்தைகளைக் கொட்டிவிடுவாள். ஒரு நாள், கதிர் ஒரு முக்கியமான வேலையில் மும்முரமாக இருந்தபோது, இளமதி சிறு விஷயத்திற்காகக் கடும் கோபம் கொண்டு அவனிடம் பேசாமல் ஒதுங்கிவிட்டாள். 'இனிமேல் என்னிடம் பேசவே கூடாது' என்று அவள் மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டாள். பல நாட்கள் கடந்தன. இளமதி தன் கோபத்திற்காக வருத்தப்பட்டாள், ஆனால் கதிரின் முகத்தில் ஒரு துளியும் கோபம் இல்லை. அவன் எப்போதும் போல அன்பாகவும், பொறுமையாகவும் அவளைக் கவனித்துக் கொண்டான். அவளுடைய கோபத்தை அவன் ஒரு விளையாட்டாகவே எடுத்துக்கொண்டான். ஒரு மாலை நேரத்தில், இளமதி கண்ணீருடன் கதிரிடம் கேட்டாள், 'நான் இவ்வளவு கோபப்பட்டும், உன்னைத் தண்டித்தும் ஏன் நீ இன்னும் என்னிடம் இவ்வளவு அன்பாக இருக்கிறாய்? உனக்கு என் மேல் கோபம் வரவில்லையா?' கதிர் மென்மையாகச் சிரித்துவிட்டு, 'நீ எவ்வளவு கோபப்பட்டாலும், உன் கண்களில் இருக்கும் அந்தப் பாசத்தை என்னால் பார்க்க முடிகிறது. உன் கோபம் கூட எனக்குப் பிடிக்கிறது, ஏனென்றால் அது உன்னுடையது' என்றான். தன் அன்பின் ஆழத்தை உணர்ந்த இளமதி, உண்மையான அன்பு கோபத்தை வெல்லும் என்பதைப் புரிந்துகொண்டாள்.