ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் தன் கணவன் கதிர் மீது மிகுந்த அன்பு வைத்திருந்தாள். ஆனால், கதிர் வேலையினால் அடிக்கடி ஊருக்கு வெளியே சென்றுவிடுவான். ஒருமுறை, கதிர் ஒரு முக்கியமான பயணத்திற்காக பல நாட்கள் ஊரை விட்டுச் சென்றான். இளவேனில் பகல் முழுவதும் கதிரின் நினைவுகளிலேயே இருந்தாள். அவன் வந்தவுடன் அன்போடு பேச வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டாள். ஆனால், கதிர் வந்ததும் அவளது அன்பைப் புரிந்து கொள்ளாமல், மிகவும் சலிப்பாகவும், அவசரமாகவும் நடந்துகொண்டான். அவளது அன்பிற்கு அவன் மதிப்பளிக்கவில்லை.
அன்று இரவு, இளவேனில் தூங்கச் சென்றபோது, கதிர் அவளிடம் சிரித்து பேசும் அழகான கனவு கண்டாள். அந்த கனவில் அவன் மிகவும் அன்பாக இருந்தான். ஆனால், விழித்தெழுந்ததும் நிஜம் அவளுக்குத் தெரியவில்லை. கதிர் பகலில் அவளைக் கண்டும் காணாமல் போனது அவளுக்கு மிகுந்த வருத்தத்தைத் தந்தது. கனவில் கிடைத்த அந்தச் சிறு மகிழ்ச்சி, நிஜத்தில் அவன் காட்டும் அலட்சியத்தால் இன்னும் பெரிய வலியாக மாறியது. 'பகலில் என்னைப் பொருட்படுத்தாத நீ, ஏன் என் கனவில் வந்து என்னை வாட்டுகிறாய்?' என்று அவள் மனதிற்குள் வருந்தினாள். அன்பைப் பகிரத் தெரியாத ஒருவன், கனவிலும் மகிழ்ச்சியைத் தராமல், நினைவுகளால் காயப்படுத்துவது எவ்வளவு கொடுமை என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.
