தனிமையின் நிழல்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். மாறன் ஒரு சிற்பி, நிலா அவனது உலகம். இருவரும் எப்போதும் இணைந்தே இருப்பார்கள். ஒருமுறை, ஒரு பெரிய கோவில் சிலைகளைச் செதுக்க மாறன் வெகுதூரத்தில் உள்ள ஒரு நகரத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. சில மாதங்கள் தங்கியிருக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. நிலா இல்லாத அந்த நாட்களில், மாறன் வேலையில் மட்டும் மூழ்கிப் போனான். ஆனால், அவனது மனது நிலாவைத் தேடிக்கொண்டே இருந்தது. நிலா அருகில் இல்லாததால், அவனது உணவும் தூக்கமும் குறைந்து போனது. ஒரு நாள், அவனது கைகளில் இருந்த தங்கம் போன்ற வளையல்கள் (அவன் அணிந்திருந்த கயிறு போன்ற அணிகலன்கள்) தளர்ந்து கீழே விழத் தொடங்கின. அவனது தோள்கள் முன்பிருந்த வலிமையை இழந்து வாடிப் போயிருந்தன. அவனது உடல் மெலிந்து போயிருந்தது. ஒரு நாள் நிலா அவனிடம் வந்து, 'உன் கண்கள் என்னைத் தேடுகின்றன, உன் உடல் உன்னைத் தியாகம் செய்கிறது' என்று கூறி அவனைக் கட்டியணைத்துக் கொண்டாள். நிலாவின் வருகைக்குப் பிறகுதான் மாறன் மீண்டும் புத்துயிர் பெற்றான். அன்பின் அருகாமை ஒரு மனிதனின் ஆரோக்கியத்திற்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.