ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் தன் கணவன் கதிர் மீது மிகுந்த அன்பு வைத்திருந்தாள். ஆனால், கதிர் ஒருமுறை ஒரு சிறிய வாக்குவாதத்தினால் இளவேனிலை விட்டு வெகுதூரம் சென்றுவிட்டான். நாட்கள் செல்லச் செல்ல, இளவேனிலின் உடல் மெலிந்து, அவள் முகம் வாடிப் போனது. அவள் எப்போதும் ஜன்னல் வழியாக சாலையையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பாள்.
ஒரு நாள், அவளது தோழி நிலா அவளிடம் வந்தாள். 'இளவேனில், ஏன் இப்படி சோர்ந்து போயிருக்கிறாய்? கதிர் திரும்பி வருவான், நீ ஏன் இவ்வளவு கவலைப்படுகிறாய்?' என்று கேட்டாள். இளவேனில் கண்கலங்கியபடி, 'என் இதயம் அவனிடம் சொல்லத் துடிக்கிறது. அவன் என்னைத் தவிக்கவிட்டுச் சென்ற வலியை அவனிடம் சொன்னால், அவன் மனம் உருகி வருவானா? அல்லது என் இந்தத் தவிப்பைக் கண்டு அவன் இன்னும் கடினமானவனாக மாறிவிடுவானா? என் வலி அவனுக்குக் கிடைக்கும்போது அவனுக்குப் பெருமையா அல்லது வருத்தமா?' என்று கேட்டாள்.
இளவேனிலின் அந்தத் தவிப்பு, அவளது அன்பின் ஆழத்தைக் காட்டியது. இறுதியில், கதிர் அவளது நிலையை உணர்ந்து, தன் தவறைத் திருத்திக்கொண்டு அவளிடம் வந்து சேர்ந்தான். அன்பில் இருக்கும் வலி, ஒருவரைத் திருத்தவும் செய்யும், இணைக்கவும் செய்யும்.
