ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவளது கணவன் கதிர், ஒரு வணிகர். ஒருமுறை ஒரு நீண்ட பயணத்திற்காக கதிர் ஊரை விட்டுச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அவன் கிளம்பும் போது, இளவேனில் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடனும் நம்பிக்கையுடனும் அவனை வழிஅனுப்பினாள். ஆனால், அவன் சென்ற சில நாட்களிலேயே அவள் தனிமையின் பாரத்தை உணரத் தொடங்கினாள்.
ஒரு மாலை வேளையில், ஜன்னல் வழியாக வீசிய ஒரு மெல்லிய குளிர்ந்த காற்று அவள் முகத்தைத் தொட்டது. அந்த மெல்லிய காற்று, கதிரின் அன்பான அரவணைப்பைப் போல அவளுக்குத் தோன்றியது. அந்த ஒரு நொடி நினைவில், அவளது கண்கள் கலங்கின. அந்த மெல்லிய காற்று அவள் முகத்தில் பட்டபோது, அவளது பெரிய கண்கள் சோர்ந்து போய், கண்ணீரால் மங்கத் தொடங்கின. அவளது மகிழ்ச்சி மறைந்து, பிரிவின் வலி அவளது கண்களில் தெரிந்தது. அன்பின் ஆழம் என்பது ஒரு சிறிய உணர்வால் கூட எவ்வளவு பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.
