அழகிய மலைக்கிராமமான நீலகிரியில் இளமாறன் என்ற ஓவியன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் ஒருநாள் ஒரு பெரிய ஓவியத்தை வரையத் தொடங்கினான், ஆனால் அவனால் ஒருபோதும் முழுமையடையவில்லை. அவனது மனம் எதிலோ தவித்துக் கொண்டிருந்தது. அவனது மனைவி நிலா, அவனது ஒவ்வொரு தூரிகை அசைவிலும், ஒவ்வொரு வண்ணத் தேர்விலும் உயிரூட்டுபவள். ஒரு மாலை வேளையில், இளமாறன் தன் ஓவியத்தைப் பார்த்து வருத்தத்துடன் அமர்ந்திருந்தான். 'இந்த ஓவியத்தில் ஏதோ ஒன்று குறைவு, நான் எங்கே தேடிப் போக வேண்டும்?' என்று தனக்குள்ளே கேட்டுக் கொண்டான்.
நிலா மெல்ல அவன் அருகில் வந்து, அவனது கைகளைப் பற்றினாள். அவளது அன்பான பார்வையும், அமைதியான புன்னகையும் இளமாறனின் மனதைத் தொட்டது. அப்போது அவனுக்குப் புரிந்தது; அவன் தேடும் அந்தப் பேரழகு, அந்த முழுமை, அவனுக்கு வெளியே எங்கோ இல்லை. அவனது அன்பிற்குரியவள் அவனுக்குள், அவனது நினைவுகளிலும், அவனது இதயத் துடிப்பிலும் கலந்திருக்கிறாள். அவள் அருகில் இருக்கும்போது, அவன் உலகைத் தேடி ஓடத் தேவையில்லை. அவனது உள்ளமே ஒரு முழுமையான உலகம் என்று அவன் உணர்ந்தான்.
