மலராத மொட்டின் மணம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் மிகவும் அமைதியானவள், ஆனால் அவளது கண்கள் எப்போதும் ஒருவித மகிழ்ச்சியைக் கொண்டிருக்கும். அவளது கணவன் கதிர், அவளை மிகவும் நேசிப்பவன். ஒரு நாள், கிராமத்தில் ஒரு பெரிய திருவிழா நடந்தது. திருவிழாவின் கூட்ட நெரிசலில், கதிர் ஒரு நிமிடம் இளவேனிலின் கையைத் தவறவிட்டான். பயந்துபோய் தேடிக்கொண்டிருந்த கதிர், ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்த இளவேனிலை கண்டான். அவள் பயப்படவில்லை, ஆனால் அவள் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய, வெட்கத்துடன் கூடிய புன்னகை இருந்தது. அந்தப் புன்னகை முழுமையாக மலர்ந்த சிரிப்பல்ல, ஆனால் அதில் ஒரு பெரிய அன்பு ஒளிந்திருந்தது. கதிரைப் பார்த்ததும் அவள் முகத்தில் மின்னிய அந்தச் சிறு புன்னகையைப் பார்த்தபோது, கதிரின் பயம் மறைந்து போனது. பூக்கள் மலர்வதற்கு முன்பே அதன் மணம் எப்படி உள்ளுக்குள்ளேயே ஒளிந்து வைக்குமோ, அதுபோல இளவேனிலின் அந்தச் சிறு புன்னகையில் ஒரு பேரன்பு நிறைந்திருப்பதை கதிர் உணர்ந்தான். அந்தச் சிறு புன்னகை அவனுக்குப் பெரிய நம்பிக்கையைத் தந்தது.