கண்களும் இதயமும்

அழகிய மலைப்பகுதியில் இருந்த ஒரு சிறிய கிராமத்தில் இளமாறனும் நிலாவியும் வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நேசித்தார்கள். ஒரு நாள், இளமாறன் நிலாவியின் விருப்பத்திற்கு மாறாக ஒரு சிறிய முடிவெடுத்தான். இதனால் நிலாவுக்கு மிகுந்த கோபம் வந்தது. அவள் இளமாறனைப் பார்த்தபோது, கண்களில் ஒருவிதக் கோபத்தையும், முகத்தில் ஒருவிதக் கடுகடுப்பையும் காட்டிவிட்டுத் திரும்பிச் சென்றாள். 'இனி உன்னுடன் பேசவே மாட்டேன்' என்பது போன்ற ஒரு மௌனமான அறிகுறியை அவள் கண்களால் காட்டினாள். இளமாறன் வருத்தத்துடன் நின்றான். அவன் செய்த தவறை எண்ணி வருந்தினான். சில மணிநேரங்கள் கழித்து, மழை பெய்யத் தொடங்கியது. இளமாறன் தன் வீட்டுத் திண்ணையில் நனைந்து கொண்டே அமர்ந்திருந்தான். அப்போது நிலா மெதுவாக அவன் அருகில் வந்தாள். அவள் முகத்தில் இன்னும் கோபம் இருந்தது, ஆனால் அவளது கண்கள் கலங்கியிருந்தன. அவள் எதுவும் பேசவில்லை, ஆனால் அவள் மெதுவாக வந்து இளமாறனின் தோளில் தன் கையை வைத்தாள். அந்தத் தருணத்தில், அவள் கண்களால் காட்டிய கோபம் மறைந்து, அவளது அன்பும் அரவணைப்பும் அவனுக்குத் தெரிந்தது. அவள் கோபப்பட்டாலும், அவளது இதயம் அவனைத் தேடி வந்ததை அவன் உணர்ந்தான்.