ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் ஒரு பெரிய தொழிலதிபரின் மகளான நிலாவைக் காதலித்தான். ஆனால், நிலாவின் குடும்பம் மிகவும் வசதியானது. ஒருமுறை, நிலாவின் தந்தை ஒரு பெரிய பணப்பரிமாற்றத்தில் ஏமாற்றப்பட்டு, தனது சொத்துக்களையெல்லாம் இழந்தார். நிலாவின் குடும்பம் மிகுந்த சோகத்தில் இருந்தது.
இளங்கோ நிலாவிற்குத் துணையாக இருக்க விரும்பினான். ஆனால், நிலாவின் தந்தை இப்போது தனிமையில் வாடிக்கொண்டிருந்தார். நிலாவின் உறவினர்கள் அனைவரும் அந்தத் தோல்வியால் அவரிடம் பேசுவதைத் தவிர்த்தனர். நிலாவின் தந்தை மிகுந்த மனவேதனையில் இருந்தார். நிலா இதைக் கண்டு வருந்தினாள். அவள் தன் மனதிற்குள் கேட்டாள், 'ஏன் எல்லாரும் அவரை விட்டு விலகிச் செல்கிறார்கள்? அவர் இப்போது யாருக்கும் தேவையில்லாதவர் என்று நினைக்கிறார்களா?'
அப்போது இளங்கோ நிலாவிடம் வந்தான். 'நிலா, ஒரு மனிதன் பணத்தையோ அல்லது பதவியையோ இழந்திருக்கலாம், ஆனால் அவன் நல்ல குணங்களை இழந்ததில்லை. அவன் இப்போது கஷ்டப்படுபவன் என்பதால் அவனைத் தனிமையில் விடக்கூடாது. அவனது கஷ்ட காலத்தில் அவனுக்குத் துணையாக இருப்பதே உண்மையான அன்பு' என்றான்.
நிலா தன் தவறை உணர்ந்தாள். அவள் தன் தந்தையின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு, 'அப்பா, நான் எப்போதும் உங்களுடன் இருப்பேன்' என்று கூறினாள். அவளது அன்பும், இளங்கோவின் துணையும் நிலாவின் தந்தைக்குப் புதிய நம்பிக்கையைத் தந்தது. சோதனைக் காலத்திலும் அன்பைத் தேடிச் செல்வதுதான் புத்திசாலித்தனம் என்பதை நிலா புரிந்து கொண்டாள்.
