அழகிய மலைப்பக்கத்து கிராமத்தில் இளவடி என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் ஒரு சிறந்த ஓவியக் கலைஞர். ஒருமுறை, ஒரு பெரிய ஓவியப் போட்டியில் கலந்து கொள்ளும் வாய்ப்பு அவளுக்குக் கிடைத்தது. ஆனால், போட்டிக்கான ஓவியத்தை வரையத் தொடங்கும் போது அவளுக்குள் ஒரு பயம் உருவானது. 'என்னால் இது முடியுமா? நான் போதிய திறமை கொண்டவளா?' என்ற சந்தேகம் அவளைத் துரத்தியது.
அவள் தன் நண்பர்களிடம் உதவி கேட்டாள், தன் ஆசிரியரிடம் ஆலோசனைகள் கேட்டாள். அனைவரும் அவளை ஊக்கப்படுத்தினார்கள். ஆனால், அவளது உள்ளம் மட்டும் அவளுக்குத் துணையாக இல்லை. அவள் தன் கையைத் தூக்கினால் கூட, அவளது மனமே 'தோற்றுவிடுவாய்' என்று கிண்டல் செய்தது. மற்றவர்கள் ஆயிரம் வார்த்தைகள் சொன்னாலும், அவளது சொந்த மனம் அவளுக்கு எதிராக நின்றதால் அவளால் ஒரு கோடு கூட வரைய முடியவில்லை.
அன்று இரவு, அவள் கண்ணீரோடு ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தாள். அப்போது அவளது தாத்தா அவளிடம் வந்தார். 'இளவடி, மற்றவர்கள் உனக்குத் துணை நிற்கலாம், ஆனால் உன் மனம் உனக்குத் துணையாக இல்லாவிட்டால், இந்த உலகமே உனக்குத் துணையாக வந்தாலும் நீ வெற்றி பெற முடியாது' என்றார். 'உன் மனதிற்கு நீயே முதலில் நண்பனாக வேண்டும்' என்று அவர் சொன்னார்.
அடுத்த நாள் காலை, இளவடி தன் மனதோடு பேசினாள். 'பயப்படாதே, நாம் முயற்சி செய்வோம்' என்று தன் மனதிற்குத் தைரியம் கூறினாள். மெல்ல மெல்ல அவளது பயம் விலகியது. அவளது மனம் அவளுக்குத் துணையாக மாறியதுமே, அவளது தூரிகை காகிதத்தில் மிக அழகாகப் பாய்ந்தது. அவள் அந்தப் போட்டியில் வெற்றி பெற்றாள். அவளுக்குத் தெரிந்தது ஒன்றுதான்: தன் மனம் தனக்குத் துணையாக இருக்கும்போது, எதனையும் சாதிக்கலாம்.
