ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வசித்து வந்தனர். அவர்களுக்குள் எப்போதும் ஒரு அழகான புரிதல் இருந்தது. ஒரு நாள், கதிர் நிலாவிற்குப் பிடித்தமான ஒரு சிறிய பூங்கொத்தை வாங்கி வந்தான். ஆனால், அன்று நிலா ஒரு சிறிய விஷயத்திற்காகக் கதிரிடம் கோபமாக இருந்தாள். கதிர் அவள் அருகில் சென்றபோது, நிலா முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு, 'இப்போது என்னிடம் பேசாதே!' என்று கடுகடுவெனச் சொன்னாள்.
கதிர் பயந்துவிடவில்லை. அவன் சிரித்துக்கொண்டே, நிலாவுக்குப் பிடித்தமான சூடான காபியைக் கொண்டு வந்து அவளுக்குக் கொடுத்தான். நிலாவின் கோபம் ஒரு நிமிடம் நீடித்தது, ஆனால் அந்த அன்பான செயலைப் பார்த்ததும் அவளது கோபம் மெல்லக் கரைந்தது. அவள் மெதுவாகத் திரும்பி, 'ஏன் என்னைத் திட்டவில்லை?' என்று கேட்டாள். கதிர் சொன்னான், 'உன் கோபம் கூட எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு நிலா, ஏன்னா அது உன் அன்பின் வெளிப்பாடு.'
நிலா இப்போது புன்னகைத்தாள். அவளது அந்தச் சிறு கோபம், அவர்களுக்குள் இருந்த அன்பை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது. ஒருவருக்கு ஒருவர் காட்டும் சிறு சிறு சண்டைகளும், செல்லக் கோபங்களும், உண்மையில் அந்த உறவில் இருக்கும் ஆழமான அன்பின் அடையாளங்களே.
