ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோவும் நிலாவும் வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் ஆழமாக நேசித்தார்கள். ஒரு நாள், இளங்கோவின் நண்பன் ஒருவன், நிலா மற்றவர்களிடம் மிகவும் எளிதாகப் பழகி, அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்க்க முயற்சிப்பதாக இளங்கோவிடம் ஒரு வதந்தியைச் சொன்னான். நிலா மற்றவர்களிடம் காட்டும் அந்தத் தேவையற்ற கனிவு, அவளது தனித்துவத்தையும் மதிப்பையும் குறைப்பதாக அவன் கூறினான்.
இளங்கோ மனதிற்குள் மிகுந்த வருத்தம் அடைந்தான். நிலா மீது அவனுக்குக் கோபம் வரவில்லை, ஆனால் அவளது நடத்தையில் ஒரு மாற்றம் தேவை என்று உணர்ந்தான். அவன் நிலாவிடம் சென்று, 'நிலா, நீ மற்றவர்களிடம் காட்டும் அந்த அளவுக்கு அதிகமான கனிவு, உனக்கான தனித்துவமான மரியாதையை மற்றவர்கள் பார்வையில் குறைத்துவிடுகிறது. நீ எல்லோருக்கும் பொதுவானவளாக மாறினால், என் அன்பிற்குரியவளாக இருக்க முடியாது' என்று மென்மையாகக் கூறினான்.
நிலா முதலில் வருத்தமடைந்தாலும், இளங்கோவின் வார்த்தைகளில் இருந்த ஆழமான உண்மையை உணர்ந்தாள். ஒருவருக்கான அன்பு என்பது வெறும் வார்த்தைகளில் இல்லை, அது அந்த நபரின் கண்ணியம் மற்றும் தனித்தன்மையைப் பாதுகாப்பதிலும் இருக்கிறது என்பதை அவள் புரிந்துகொண்டாள். அன்று முதல், அவள் தனது மதிப்பையும் கண்ணியத்தையும் பேணிப் பாதுகாக்கும் விதமாகத் தனது நடத்தையை மாற்றிக்கொண்டாள். இளங்கோவின் அன்பும், நிலாவின் சுயமரியாதையும் அவர்களின் உறவை மேலும் வலுப்படுத்தியது.
