அன்பரசன் மற்றும் நிலா ஆகிய இருவரும் ஒரு அழகான கிராமத்தில் வசித்து வந்தனர். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நேசித்தார்கள். ஆனால், ஒரு நாள் ஒரு சிறிய விஷயத்திற்காக அவர்களுக்குள் ஒரு சிறு சண்டை ஏற்பட்டது. நிலா கோபமாகத் தன் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள். அன்பரசன் வருத்தமடைந்தான். அவன் அவளைத் தேடிச் சென்று சமாதானம் செய்ய முயன்றான், ஆனால் நிலா பேச மறுத்தாள்.
அன்பரசன் அந்த அமைதியைத் தனியாகக் கடந்து சென்றான். அவனது மனம் நிலாவின் சிரிப்பிற்காகவும், அவளுடன் செலவிட்ட அந்த மகிழ்ச்சியான தருணங்களுக்காகவும் ஏங்கியது. அவளது கோபம் அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை, ஆனால் அந்தத் தற்காலிகமான பிரிவும், அவளை மீண்டும் சமாதானப்படுத்தி அவளது முகத்தில் புன்னகையைக் காணும் அந்தத் தருணமும் அவனுக்கு ஒரு புதிய உணர்வைத் தந்தது. அவள் கோபமாக இருக்கும்போது அவளது நெற்றியில் வியர்வை வழிய, அவள் எவ்வளவு தீவிரமாகத் தன் உணர்ச்சிகளைக் காட்டுகிறாள் என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அந்தத் தற்காலிகமான சண்டைக்குப் பிறகு, மீண்டும் அவளைக் கட்டிப்பிடித்துக் கொள்ளும் போது கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி, அந்தப் பிரிவை விடப் பெரியதாக இருந்தது. இறுதியில், அன்பரசன் பொறுமையுடன் நிலாவைச் சமாதானப்படுத்தினான். நிலாவின் கோபம் மறைந்து, அவள் மீண்டும் சிரித்தபோது, அவர்களின் அன்பு முன்பை விட ஆழமானது.
