ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமாறனும் நிலாவியும் வாழ்ந்து வந்தனர். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நேசிப்பார்கள். ஒரு நாள், இளமாறன் நிலாவியின் பாராட்டுக்காக ஒரு சிறிய பூங்கொத்து கொண்டு வந்தான். ஆனால், நிலா அன்று ஒரு சிறிய காரணத்திற்காகக் கோபப்பட்டவள் போல நடித்தாள். அவள் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு பேசாமல் இருந்தாள்.
இளமாறன் பயந்து போனான். 'நிலா, என்ன தவறு செய்தேன்?' என்று கேட்டான். நிலா அமைதியாக இருந்தாள். ஆனால், அவளது கண்களில் ஒரு மெல்லிய மின்னல் தெரிந்தது. அவள் உண்மையில் கோபப்படவில்லை; மாறாக, இளமாறன் தன்னை எவ்வளவு தூரம் சமாதானம் செய்கிறான் என்பதைப் பார்க்க விரும்பினாள்.
இளமாறன் அவளைச் சுற்றி வந்து, அவளது கைகளைப் பிடித்து, மன்னிப்புக் கேட்டு, அன்பான வார்த்தைகளைச் சொன்னான். அந்த இரவு நீண்ட நேரம் நீடித்தது. நிலா தனது கோபத்தை மெல்ல மெல்லக் குறைத்துக் கொண்டாள். உண்மையில், அந்தத் தற்காலிகமான சிறு சண்டை, அவர்கள் இருவருக்கும் இடையிலான அன்பை இன்னும் ஆழமாக்கியது. நிலாவின் அந்த 'போலி கோபம்' இளமாறனுக்கு அவளை இன்னும் அதிகமாகப் புரிய வைத்தது.
