പച്ചപ്പണിഞ്ഞ ഒരു കാട്ടിൽ കവി എന്ന മുയലും പിപ്പ് എന്ന തത്തയും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം വിശപ്പടക്കാൻ പുതിയ ഭക്ഷണത്തിനായി അവർ കാടിന്റെ അതിരിലേക്ക് നടന്നു.
അവിടെ മനോഹരമായ ഒരു തോട്ടം അവർ കണ്ടു. പഴുത്ത പഴങ്ങളും പച്ചക്കറികളും കൊണ്ട് ആ തോട്ടം നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിപ്പ് ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു, "കവി, നോക്കൂ! എത്ര നല്ല ഭക്ഷണമാണ് അവിടെയുള്ളത്! നമുക്ക് കുറച്ച് പഴങ്ങൾ കൊണ്ടുപോയാലോ?"
തോട്ടത്തിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങുമ്പോൾ, തോട്ടത്തിന്റെ നടുവിൽ ഒരു രൂപം നിൽക്കുന്നത് കവി ശ്രദ്ധിച്ചു. അത് ഒരു മനുഷ്യനെപ്പോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു, പക്ഷേ അത് അനങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. കവി പെട്ടെന്ന് പിപ്പിനെ തടഞ്ഞു.
"പിപ്പ്, നിൽക്കൂ! ആ രൂപം കണ്ടോ? അത് ഒരു മനുഷ്യനെപ്പോലെ ഇരിക്കുന്നു. അത് നമ്മളെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണെങ്കിൽ നമുക്ക് എങ്ങനെ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പറ്റും?" കവി പറഞ്ഞു.
പിപ്പ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "അതൊരു വൈക്കോൽ രൂപമാണ് കവി! അതിന് നമ്മളെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. നീ പറന്നു ചെന്ന് പഴങ്ങൾ എടുത്ത് വാ, ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം."
എന്നാൽ കവി വളരെ ബുദ്ധിമാനായിരുന്നു. "പിപ്പ്, ആ രൂപം പക്ഷികളെ ഓടിക്കാനാണ് ആ കർഷകൻ വെച്ചിരിക്കുന്നത്. പക്ഷികളെ പറ്റിക്കാൻ ഇങ്ങനെയൊന്ന് വെക്കുന്ന കർഷകൻ, നമ്മളെപ്പോലെയുള്ള മൃഗങ്ങളെ പിടിക്കാൻ വലകളോ കെണികളോ വെച്ചിട്ടുണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. അത് അപകടമാണ്!"
കവിയുടെ വാക്കുകൾ പിപ്പിന് മനസ്സിലായി. വിശന്നാലും സുരക്ഷിതമായിരിക്കുക എന്നതായിരുന്നു കവി പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥം. അങ്ങനെ അവർ ആ തോട്ടത്തിലേക്ക് പോകാതെ സുരക്ഷിതമായി കാട്ടിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങിപ്പോയി.
Moral
അപകടസാധ്യതകൾ തിരിച്ചറിയാതെ ഒരു കാര്യത്തിലും ചാടിവീഴരുത്.
