ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கயல் என்ற முயலும், கிளி என்ற கிளியும் நெருங்கிய நண்பர்களாக இருந்தன. ஒரு நாள் காலை, இருவரும் பசியோடு இருந்ததால், புதிய உணவைத் தேடி காட்டை விட்டு வெளியே வந்து ஒரு பெரிய தோட்டம் அருகே சென்றனர்.
அங்கே பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழகாக, பழுத்த பழங்களும் பச்சை காய்கறிகளும் நிறைந்த ஒரு தோட்டம் இருந்தது. அந்தத் தோட்டத்தைப் பார்த்ததும் கிளியின் கண்கள் மின்னின. "கயல், இங்கே பார்! எவ்வளவு சுவையான பழங்கள்! நாம் கொஞ்சம் எடுத்துச் சாப்பிடலாமா?" என்று ஆசையுடன் கேட்டது.
கயல் தோட்டத்திற்குள் நுழைய முயன்றபோது, தோட்டத்தின் நடுவில் ஒரு விசித்திரமான உருவம் தெரிந்தது. அது ஒரு பெரிய மனித உருவம் போலத் தெரிந்தது, ஆனால் அது அசையாமல் நின்றது. கயல் சட்டென்று நின்று கிளியிடம் சொன்னது, "நில் கிளி! அந்த உருவத்தைப் பார். அது மனிதனைப் போலவே இருக்கிறது. அது நம்மைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தால் நாம் எப்படிச் சாப்பிட முடியும்?"
கிளி சிரித்துக்கொண்டே சொன்னது, "அடப் போ கயல்! அது வெறும் வைக்கோலால் செய்யப்பட்ட பொம்மைதான். அது நகரவே செய்யாது. நீ பறந்து சென்று பழங்களை எடுத்துக்கொண்டு வா, நான் கீழே காத்திருக்கிறேன்."
ஆனால் கயல் மிகவும் கவனமாக இருந்தது. "கிளி, அந்தப் பொம்மை நம்மைத் தடுக்கவில்லை என்றாலும், அதை வைத்த விவசாயி நம்மைப் பிடிக்கத் தயாராக இருப்பார். அந்தப் பொம்மை பறவைகளை விரட்ட வைக்கப்பட்டுள்ளது. அப்படியென்றால், பூமிக்கு வரும் விலங்குகளைப் பிடிக்க அவர் வலைகளையோ அல்லது பொறிகளையோ வைத்திருப்பார் என்பது நிச்சயம்!"
கிளியின் ஆசை இருந்தாலும், கயலின் புத்திசாலித்தனமான பேச்சைக் கேட்டது. "ஆழம் தெரியாமல் காலை விடக்கூடாது" என்று கயல் நினைத்திருந்தது சரிதான். ஆபத்து இருக்கும் இடத்திற்குத் தேவையில்லாமல் செல்ல வேண்டாம் என்று முடிவு செய்த இருவரும், பசியைத் தாங்கிக்கொண்டு பாதுகாப்பான காட்டுக்கே திரும்பிச் சென்றனர்.
பாடம்
ஆபத்து இருக்கும் இடத்திற்குத் தேவையில்லாமல் நுழையக்கூடாது; எச்சரிக்கை உணர்வு அவசியம்.
