നീലമല കാട്ടിൽ ഒരു വിചിത്രമായ രോഗം പടർന്നുപിടിച്ചു. മരങ്ങൾ വാടിത്തുടങ്ങി, മൃഗങ്ങൾ തളർന്നുപോയി. കാടിന്റെ അവസ്ഥ കണ്ട്, സിംഹരാജാവായ വിക്രം ഒരു അടിയന്തര യോഗം വിളിച്ചു കൂട്ടി.
ഭയന്നുവിറച്ച മൃഗങ്ങളെല്ലാം അവിടെ ഒത്തുകൂടി. വിക്രം ഗർജ്ജിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "നമ്മുടെ കാട്ടിൽ വലിയൊരു പാപം നടന്നിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് കാടിന്റെ ദേവത കോപിച്ച് ഈ രോഗം നമുക്ക് നൽകിയത്. ഈ ശാപം മാറാൻ നമ്മൾ വലിയൊരു പാപിയെ ശിക്ഷിക്കണം."
വിക്രം തുടർന്നു, "ഞാൻ ഒരുപാട് മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടിയിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ ആണ് ഏറ്റവും വലിയ പാപി! എന്നെ ശിക്ഷിക്കൂ!" എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ പുലി മുന്നോട്ട് വന്ന് പറഞ്ഞു, "രാജാവേ, താങ്കൾ കാടിന്റെ സംരക്ഷകനാണ്. വേട്ടയാടുന്നത് താങ്കളുടെ കടമയാണ്, അതൊരു പാപമല്ല." വിക്രം ആശ്വാസത്തോടെ ചിരിച്ചു.
തുടർന്ന് കരടി പറഞ്ഞു, "ഞാൻ തേനീച്ചകളിൽ നിന്ന് തേൻ കവർന്നു. ഞാൻ പാപിയാണ്!" എന്നാൽ ഓநாய് ഉടനെ പറഞ്ഞു, "നീ തേൻ എടുത്തില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ തേനീച്ചകൾക്ക് അത് സൂക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. നീ കാടിന്റെ സന്തുലിതാവസ്ഥ നിലനിർത്തി. നിനക്ക് മാപ്പ് നൽകുന്നു."
ഇങ്ങനെ വലിയ മൃഗങ്ങളെല്ലാം തങ്ങളുടെ തെറ്റുകൾ പറഞ്ഞ് മാപ്പ് വാങ്ങി. ഒടുവിൽ ഒരു ചെറിയ മുയൽ പേടിയോടെ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. "ഞാൻ ഒരിക്കൽ ഒരു കർഷകന്റെ തോട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഒരു കാരറ്റ് കവർന്നു," അത് വിറയലോടെ പറഞ്ഞു.
വലിയ മൃഗങ്ങളെല്ലാം ദേഷ്യപ്പെട്ടു. "നിന്റെ ഈ കൊച്ചു തെറ്റാണ് ഈ രോഗത്തിന് കാരണം! നിന്നെ ശിക്ഷിക്കണം!" അവർ ആക്രോശിച്ചു. വിക്രം ആ മുയലിനെ ശിക്ഷിക്കാൻ ഉത്തരവിട്ടു.
ഇതെല്ലാം കണ്ടുനിന്ന ഒരു കുരങ്ങൻ ചിന്തിച്ചു, "ശക്തരായവർ തങ്ങളുടെ വലിയ തെറ്റുകൾ മറച്ചുവെക്കുന്നു; എന്നാൽ ദുർബലരായവരുടെ ചെറിയ തെറ്റുകൾ വലുതാക്കി കാണിക്കപ്പെടുന്നു."
Moral
ശക്തരുടെ വലിയ തെറ്റുകൾക്ക് മാപ്പ് ലഭിക്കുന്നു, എന്നാൽ ദുർബലരുടെ ചെറിയ തെറ്റുകൾ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു.
