കാടിനുള്ളിലെ ഒരു ചെറിയ പാതയിലൂടെ സോമുവും രഘുവും നടന്നുപോവുകയായിരുന്നു. അവർ സുഹൃത്തുക്കളാണെങ്കിലും സോമു എപ്പോഴും അത്യാഗ്രഹിയായിരുന്നു, രഘു ശാന്തനും സത്യസന്ധനുമായിരുന്നു.
നടന്നു പോകുമ്പോൾ സോമുവിന്റെ കാൽ തടസ്സപ്പെട്ടു. താഴെ ഒരു ചെറിയ പട്ടുസഞ്ചി കിടക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അത് തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ അതിൽ തിളങ്ങുന്ന സ്വർണ്ണനാണയങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു! "രഘൂ, നോക്കൂ! നമ്മൾ എത്ര ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്! ഈ സ്വർണ്ണം നമ്മുടെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റും! ഇത് എനിക്ക് കിട്ടിയതാണ്, അതുകൊണ്ട് ഇത് എന്റെ മാത്രം അവകാശമാണ്!" സോമു ആവേശത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
രഘു ശാന്തനായി പറഞ്ഞു, "സോമു, ഇത് നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് കിട്ടിയതാണ്. നമുക്ക് ഇത് രണ്ടുപേർക്കും ഒരുപോലെ പങ്കിടാം."
പെട്ടെന്ന് കാവൽക്കാരുടെ ശബ്ദം കേട്ടു. "നിൽക്കൂ! ആ സഞ്ചി മോഷ്ടിച്ചത് നിങ്ങളാണോ?" എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് കാവൽക്കാർ അവരെ நோக்கி ഓടി വന്നു. ആ സഞ്ചി ഒരു വലിയ വ്യാപാരിയുടെ നഷ്ടപ്പെട്ട വസ്തുവാണെന്ന് സോമുവിന് അപ്പോൾ മനസ്സിലായി.
പേടിച്ച സോമു ഒരു തന്ത്രം മെനഞ്ഞു. "രഘൂ, കാവൽക്കാർ നമ്മളെ പിടിച്ചാൽ നമ്മൾ ജയിലിലാകും! നീ ഇത് കണ്ടെടുത്തതാണെന്ന് പറയൂ, ഞാൻ നിന്റെ കൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് മാത്രം പറയാം. അങ്ങനെ നിനക്ക് രക്ഷപ്പെടാം!" എന്ന് സോമു പറഞ്ഞു.
രഘുവിന് സോമുവിന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലായി. "നിന്റെ അത്യാഗ്രഹം നിന്നെ ഒരു ചതിയനാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു," എന്ന് പറഞ്ഞ് രഘു അവിടെ നിന്ന് മാറിനിന്നു. സോമു തനിയെ ആ സഞ്ചി എടുത്ത് ഓടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും കാവൽക്കാർ അവനെ വളഞ്ഞു. സുഹൃത്തിനെ ചതിച്ച സോമു വലിയ കുരുക്കിൽപ്പെട്ടുപോയി.
Moral
അത്യാഗ്രഹവും ചതിയും നാശത്തിലേക്കേ നയിക്കൂ.
