அடர்ந்த காட்டின் வழியாக ஒரு குறுகிய பாதை சென்றுகொண்டிருந்தது. அந்தப் பாதையில் சோமுவும், ரகுவும் நண்பர்களாக நடந்து சென்று கொண்டிருந்தார்கள். சோமு எப்போதும் எதற்கெல்லாமும் பேராசைப்படுபவன், ரகு சற்று நிதானமானவன்.
திடீரென்று சோமுவின் காலடியில் ஏதோ ஒன்று பட்டது. கீழே ஒரு சிறிய பட்டுப் பை கிடந்தது. அதைத் திறந்து பார்த்த சோமுவின் கண்கள் மின்னின. அதில் நிறைய தங்கக் காசுகள் இருந்தன! "ரகு, பார்! நாம் எவ்வளவு அதிர்ஷ்டசாலிகள்! இந்தத் தங்கம் நம் வாழ்நாள் முழுவதற்கும் போதுமானது! இது எனக்குக் கிடைத்துவிட்டது, அதனால் இது என்னுடையது," என்று சோமு ஆவலுடன் கத்தினான்.
ரகு நிதானமாகச் சொன்னான், "சோமு, இது நமக்குக் கிடைத்த பரிசு. நாம் இருவரும் சேர்ந்து இதை எடுத்துச் செல்வோம். இது நம் இருவருக்கும் பொதுவானது," என்றான்.
அப்போது தூரத்தில் காவலாளிகளின் காலடிச் சத்தம் கேட்டது. "யாரது? அந்தப் பையைத் திருடிச் செல்பவர்கள் நீங்கள்தானா?" என்று கத்திக்கொண்டே காவலர்கள் அவர்களை நோக்கி ஓடி வந்தார்கள். அந்தப் பை ஒரு பெரிய வணிகரின் தொலைந்து போன பொருள் என்பது சோமுவிற்கு அப்போதுதான் புரிந்தது.
பயந்துபோன சோமு, ரகுவின் கையைப் பிடித்து இழுத்தான். "ரகு, காவலர்கள் நம்மைப் பார்த்தால் நாம் திருடர்களாகக் கருதப்படுவோம். இந்தத் தங்கம் உன்னுடையது என்று நீயே சொல், நான் இதைக் கண்டெடுத்தேன் என்று சொல்லிவிட்டு ஓடிவிடுகிறேன்!" என்று தந்திரமாகச் சொன்னான்.
ரகு அதிர்ச்சியடைந்தான். சோமுவின் சுயநலம் அவனுக்குத் தெரிந்தது. ரகு மெதுவாகப் பின்வாங்கி, "நீ உண்மையைச் சொல்லத் தயங்குவாய் என்று எனக்குத் தெரியும். நீ மட்டும் தனியாக இந்தத் தவற்றைச் செய்துவிட்டுத் தப்பிப்பாய் என்று நினைத்தாயா?," என்று கூறிவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தான். சோமு அந்தப் பையைத் தூக்கிக்கொண்டு ஓட முயன்றான், ஆனால் காவலர்கள் அவனைச் சூழ்ந்து கொண்டனர். பேராசையாலும், நண்பனை ஏமாற்ற நினைத்ததாலும் சோமு சிக்கிக் கொண்டான்.
பாடம்
சுயநலம் மற்றும் பேராசை எப்போதும் ஆபத்தையே தரும்.
