നീലക്കടലിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ, ഒരുകാലത്ത് എല്ലാ സമുദ്രജീവികൾക്കും ശക്തമായ അസ്ഥികളും നട്ടെല്ലുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വലിയ സ്രാവൻ രാജാവായിരുന്നു ആ സാമ്രാജ്യം ഭരിച്ചിരുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന് പ്രിയപ്പെട്ട ഒരു കൊച്ചു രാജകുമാരിയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം രാജകുമാരിക്ക് കഠിനമായ അസുഖം ബാധിച്ചു, അവൾക്ക് നീന്താൻ പോലും കഴിയാത്ത അവസ്ഥയായി.
രാജാവ് തന്റെ മന്ത്രിമാരെ വിളിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "ആരാണോ എന്റെ മകളെ സുഖപ്പെടുത്തുന്നത്, അവർക്ക് എന്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ വലിയ പദവി നൽകും!"
പല വൈദ്യന്മാരും വന്നു ചികിത്സിച്ചു, പക്ഷേ ആർക്കും അവളെ സുഖപ്പെടുത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒടുവിൽ ഒരു വയസ്സായ കടലാമ വൈദ്യൻ ഒരു വഴി പറഞ്ഞു: "പ്രഭു, കരയിലെ കുരങ്ങുകൾ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തുള്ള ഒരു പ്രത്യേക ഇലയുടെ നീര് നൽകിയാൽ മാത്രമേ രാജകുമാരിക്ക് സുഖപ്പെടാൻ കഴിയൂ."
കടലിൽ നിന്ന് കരയിലേക്ക് പോകാൻ ആർക്കും കഴിയില്ലെന്ന് രാജാവ് കരുതി. എന്നാൽ, താൻ വലിയ ബുദ്ധിമാനാണെന്ന് നടിച്ചു നടന്ന ഒരു ജെല്ലിഫിഷ് കൂട്ടത്തിന്റെ തലവനെ രാജാവ് വിളിച്ചു വരുത്തി. "എനിക്ക് കരയിൽ പോകാൻ കഴിയും!" എന്ന് ആ ജെല്ലിഫിഷ് തലവൻ അഹങ്കാരത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഉടനെ രാജാവ് ഉത്തരവിട്ടു, "എങ്കിൽ പോയി ആ ഇല കൊണ്ടുവരൂ!"
പേടിച്ചുപോയ ജെല്ലിഫിഷ് തലവൻ ഒരു ചെറിയ ജെല്ലിഫിഷിനെ ആ ദൗത്യത്തിനായി അയച്ചു. ആ ചെറിയ ജെല്ലിഫിഷ് കടൽതീരത്ത് ഒരു കുരങ്ങനെ കണ്ടു. "കുരങ്ങേ, സമുദ്രരാജാവിന്റെ ജന്മദിന ആഘോഷത്തിന് നിങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുന്നു!" എന്ന് അത് കള്ളം പറഞ്ഞു.
കുരങ്ങൻ ആദ്യം സംശയിച്ചെങ്കിലും, ജെല്ലിഫിഷുകൾ ഒരു പാലമായി മാറി തന്നെ കൊണ്ടുപോകാം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ സമ്മതിച്ചു. എന്നാൽ കുരങ്ങൻ ഒരു തന്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു. "എന്റെ ഭക്ഷണം ഒരു മരപ്പൊത്തുകളിൽ ഇരിപ്പുണ്ട്, അത് അവിടെ നിന്ന് എടുത്തോളാം."
ജെല്ലിഫിഷുകൾ മരത്തിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ, കുരങ്ങൻ ഒരു വലിയ മരക്കൊമ്പ് ഉപയോഗിച്ച് അവരെ ആക്രമിച്ചു. അസ്ഥികൾ ഇല്ലാത്തതിനാൽ ജെല്ലിഫിഷുകൾക്ക് വലിയ പരിക്കേറ്റു. അവർ ഭയന്നോടി കടലിലേക്ക് തിരികെ പോയി.
ഈ കള്ളത്തരവും അഹങ്കാരവും കേട്ട രാജാവ് അവരെ ശിക്ഷിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം, ജെല്ലിഫിഷുകളുടെ ശരീരത്തിലെ അസ്ഥികളെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടു. അതുകൊണ്ടാണ് അവർ ഇന്നും അസ്ഥികളില്ലാതെ മൃദുവായവരായി കടലിൽ ഒഴുകി നടക്കുന്നത്.
